Je ziet op je telefoon dat het vliegtuig uit Suriname is geland. Mooi, denk je. Nog even en de familie staat buiten.
Dus je loopt alvast richting de aankomsthal, kijkt naar de schuifdeuren en wacht op die bekende gezichten.
Alleen betekent “geland” op Schiphol bij een vlucht uit Suriname nog lang niet dat iemand vijf minuten later voor je staat.
Dat hoor ik steeds weer van familie en vrienden wanneer familie of bekenden uit Paramaribo worden opgehaald.
Na de landing begint het wachten pas echt
Een reiziger moet na aankomst eerst uit het vliegtuig, door de luchthaven lopen en vervolgens langs de paspoortcontrole. Bij drukte kan daar volgens Schiphol wachttijd ontstaan.
Daarna komen voor veel mensen de koffers. Wie alleen handbagage heeft, kan dat onderdeel overslaan, maar is daarmee nog niet automatisch snel buiten.
Voor vluchten uit Suriname geldt namelijk ook het regime van de zogenoemde 100 procent controles.
De Nederlandse Douane vermeldt Suriname expliciet als een van de landen waarop deze intensieve controles tegen drugssmokkel worden toegepast.
Passagiers, bagage, vracht en het vliegtuig kunnen daarbij worden gecontroleerd. Dat kan gebeuren met gesprekken, scans, speurhonden en in sommige gevallen aanvullende controles.
Iedere reiziger komt op een ander moment buiten
Daarom vind ik het altijd lastig om te voorspellen wanneer iemand daadwerkelijk door die schuifdeuren verschijnt.
De ene keer gaat het verrassend snel. Een andere keer krijg je ondertussen berichten: nog bij de paspoortcontrole, nog wachten op de koffer, nog een controle.
De Douane meldde begin 2026 na gesprekken met reizigers en Stichting Ocan enkele aanpassingen.
Zo kwam er een aparte rij voor gezinnen met kinderen onder de twaalf jaar en werd de informatie over mogelijke extra controles verbeterd.
Dat vind ik verstandig. Wachten is vervelend, maar niet weten waarop je wacht maakt het nog frustrerender.
En dan gaan eindelijk de deuren open
Uiteindelijk verschijnt die ene bekende kofferkar tussen alle andere reizigers.
Dan maakt het wachten ineens weinig meer uit. Er volgt een brasa, iemand neemt meteen de zwaarste koffer over en binnen een paar minuten zit iedereen in de auto.
Alleen weet ik inmiddels één ding: wanneer op mijn telefoon “geland” verschijnt, start ik de stopwatch nog niet.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
