In vele landen over de hele wereld zijn er door de eeuwen heen ‘gastarbeiders’ binnengehaald om het ‘vuile’ werk te doen. En dan hebben we het even niet over de slavernij!
In 1873 en ook daarvoor zijn er Chinezen naar Suriname gekomen. Niet per se gehaald, maar gekomen. Inmiddels zijn er autochtone Chinezen die al generaties lang onderdeel zijn van onze bevolking.
Hun handelsgeest heeft hen naar en over de hele wereld geleid. Generaties later zijn deze Chinezen geassimileerd met de overige Surinaamse bevolkingsgroepen. Welbekend is de term ‘blaka snesi’.
Tot zover niets mis mee.
‘Import-Chinezen’
Reeds vele jaren komen er evenwel Chinezen met andere bedoelingen naar Suriname. Ze vormen, naar mijn indruk, een zeer gesloten groep en niemand anders komt erbij.
‘Import-Chinezen’, zoals ik ze noem.
Veelal ontstaan er consortia met ontzettend grote financiële middelen. Typisch genoeg is er, voor zover ik kan nagaan, geen enkele overheidsinstantie die onderzoek doet naar de herkomst van deze middelen.
In de volksmond spreken we van ‘Chinese maffia’.
Ik heb persoonlijke gevallen gekend waarbij exponenten uit deze groep alras beschikten over een Surinaams paspoort en rijbewijs.
Vraag me niet naar namen, want die ken ik echt niet meer. Ik heb ook geen bewijzen van wat ik hier neerschrijf. Maar er zijn voorbeelden te over in de Surinaamse samenleving!
Kijk maar naar al die kolossale panden die alleen al in Paramaribo worden opgezet. Typisch genoeg worden die, naar mijn waarneming, praktisch allemaal door ‘import-Chinezen’ gebouwd.
Autochtone Chinezen hebben woonhuizen gebouwd.
Import-Chinezen bouwen zakenpanden en ergens hoog in de lucht een compartiment dat voor bewoning wordt gebruikt.
Hoe komen die mensen aan het kapitaal?
En zeg me niet dat het Chinezen zijn die al rijk waren in China. Want één ding is zeker: als je het goed hebt in jouw vaderland, bestaat er praktisch geen behoefte om je elders te vestigen.
Een kolossaal pand naast mijn woning
Thans wordt onze woonbuurt, inclusief mijn gezin, getroffen door een resultaat van onbehoorlijk bestuur. Althans, de personen die namens ons het land besturen, laten in deze kwestie grove steken vallen.
Op de hoek van de Commissaris Roblesweg en de Anton Dragtenweg verrijst een kolossaal pand. Mijn gezin woont ernaast!
Toen het oude woonhuis was neergehaald, ben ik naar de persoon gelopen die volgens mij de ‘nieuwe eigenaar’ moest zijn. Een Chinees. Ik wilde mij voorstellen en met hem in gesprek gaan.
Ik zeg ‘nieuwe eigenaar’, omdat op die plek het woonhuis stond van Cynthia Macloud. Dat perceel en pand hebben een paar maanden te koop gestaan.
Zijn bijdrage aan dat ‘gesprek’ was niet meer dan het uitstoten van monotone klanken.
Uit eigen waarneming, en dat was al bij het gereedmaken van de betonnering van de beganegrondvloer, kon ik als leek al vaststellen dat daar geen woonhuis zou komen te staan.
De eerste vragen bij de Districtssecretaris
Met die lekenwaarneming stapte ik naar de Districtssecretaris (DS), die ambtelijk verantwoordelijk is voor het ressort Blauwgrond.
Hij wist nergens van, maar gaf bij het zien van de foto’s direct aan dat het hier niet om de bouw van een woonhuis ging.
Met een paar ambtenaren ging hij zich terstond ter plekke oriënteren. Daar kwam hij in gesprek met de eerdergenoemde Chinees.
Die verwoordde zich echter in gebroken Surinaams en liet de DS een door het ministerie van Openbare Werken en Ruimtelijke Ordening goedgekeurde bouwtekening zien van een woonhuis.
Wat zich bij de buren manifesteerde, was echter verre van een woonhuis!
De DS nodigde mij uit om hem te vergezellen naar de Districtscommissaris (DC) voor Paramaribo-Noord, opdat ik daar hulp kon zoeken.
Dat was begin juli 2026.
Ook de DC ziet geen woonhuis
Ook de DC gaf bij het zien van de foto’s terstond aan dat het hier niet om de bouw van een woonhuis ging.
Ik heb zelf ter plekke een plattegrond getekend van wat er toen gaande was. Dat kon ik doen omdat ik vanaf mijn bovenetage recht in de bouwput keek!
In de loop van de tijd heb ik de DS én de DC regelmatig van foto’s en andere informatie voorzien. Steeds heb ik gevraagd om ingrijpen door de DC.
Uiteindelijk deelde laatstgenoemde mij mede dat hij alles had gedaan wat in zijn vermogen lag. Op donderdag 3 september 2026 liet hij mij weten dat hij het dossier had doorgestuurd naar de Bouwpolitie.
EINDELIJK!!!
Bouwpolitie constateert eveneens vragen
Het Hoofd van de Bouwpolitie (HB) gaf bij het zien van de foto’s ook direct aan dat het hier geen woonhuis betrof.
Later, bij een tweede bezoek, heeft hij ontkend dat hij dat had gezegd. De DS is evenwel mijn getuige!
Ik was nog maar nauwelijks begonnen met mijn verhaal, toen het HB ‘uit het hoofd’ wist waar het om ging. Geen dossier werd geraadpleegd!!
Hij gaf aan dat een aanvraag voor een bouwvergunning voor een woonhuis was ingediend en verkregen. Daarna zou een aanvraag voor een verlenging van het woonhuis zijn ingediend en eveneens verkregen.
Het HB adviseerde mij om bij de afdeling Burger Informatie Unit een ‘melding’ te doen.
Dat heb ik gedaan en het een en ander is opgetekend in dossiernummer BIU 254T8AHL.
Ook de ambtenaar op die afdeling gaf bij het zien van de foto’s direct aan dat hier niet om een woonhuis ging.
Sterker nog, hij zei dat dit met een simpel telefoontje tegengehouden had kunnen worden!!!
Brief aan de directeur van OW
Tevens was het advies van het HB om de directeur van Openbare Werken een brief te schrijven.
Ook dat is gedaan en de brief is ingediend.
Bij mijn tweede bezoek aan het HB op 4 september 2026 gaf hij aan dat er eindelijk een inspectie had plaatsgevonden op 3 september 2026.
Het rapport dat ter zake was opgesteld, zou naar de directeur zijn gestuurd.
Op mijn vraag wanneer ik, naar aanleiding van dat rapport, uitsluitsel van de directeur kon verwachten, gaf hij als antwoord: volgende week.
Ik heb nog geen brief of andere reactie van de directeur ontvangen.
Wie beschermt de burger?
Ik stel dit gebeuren aan de kaak, omdat het toch écht te bizar is dat landskinderen andere landskinderen blootstellen aan de grillen van buitenlanders.
In hún thuisland was je allang gedeporteerd of erger…
Feitelijk ben ik niet zeker meer van mijn leven…
‘EN ONDER IN DIE ZAK ZIT EEN GROTE POT MET HONING!!!!!!
DAAR STOPT HIJ, DAAR STOPT, DAAR STOPT HIJ VRIJ VAN ZIN,
DE DC – HET HB EN DE DIRECTEUR OW IN’!!!!!!!
Met dit relaas probeer ik als laatste ‘reddingsboei’ genoegdoening te krijgen voor het treffen van maatregelen vanuit de overheid tegen deze ongebreidelde gang van zaken.
Alle genoemde documentatie en foto’s zijn desgewenst beschikbaar.
Marcel van Frederikslust
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
