Bijna 51 jaar na de onafhankelijkheid van Suriname blijft de breuk met Nederland een onderwerp waarover de meningen nog altijd sterk uiteenlopen.
In de gesprekken die ik regelmatig voer met mensen uit verschillende delen van de samenleving, merk ik dat 25 november 1975 voor de één een historische overwinning is, terwijl de ander het juist ziet als het begin van een periode waarin Suriname veel heeft verloren.
Voorstanders van de onafhankelijkheid wijzen er mij op dat Suriname eindelijk op eigen benen kwam te staan. Volgens hen was het noodzakelijk om de politieke afhankelijkheid van Nederland achter zich te laten en als soevereine natie zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de toekomst.
Zij vinden dat een onafhankelijk land zelf zijn koers moet bepalen, zonder buitenlandse inmenging.
Gewone Surinamers hebben de prijs betaald
Daar staat een groep tegenover die de geschiedenis heel anders beoordeelt. Zij zeggen zonder aarzelen dat vooral de gewone Surinamer de prijs heeft betaald voor de onafhankelijkheid.
Volgens hen zijn het niet de burgers, maar vooral opeenvolgende politici en mensen die dicht bij de macht stonden die van de nieuwe situatie hebben geprofiteerd.
De gewone man en vrouw zouden daarentegen zijn achtergebleven met een dalende koopkracht, een verslechterde infrastructuur, toenemende onveiligheid, problemen in de gezondheidszorg en een onderwijssysteem dat volgens hen niet meer het niveau van vroeger heeft.
Deze mensen trekken zelfs de vergelijking met de periode waarin Suriname nog deel uitmaakte van het Koninkrijk der Nederlanden.
Voorzieningen waren beter
Volgens hen waren de voorzieningen beter op orde en bood de band met Nederland meer stabiliteit, toezicht en ontwikkelingskansen.
Hun conclusie is duidelijk. Suriname had de hechte relatie met Nederland nooit moeten loslaten.
Of men die visie deelt of niet, één ding staat vast. De onafhankelijkheid is bijna een halve eeuw later nog altijd geen afgesloten hoofdstuk.
Het blijft een onderwerp dat Surinamers verdeelt en dat onverminderd vragen oproept over de keuzes van toen en de toekomst van het land.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
