In Suriname is een opvallend verschijnsel zichtbaar dat vragen oproept. Sommige mensen behandelen politici alsof zij boven kritiek verheven zijn.
Iedere beslissing wordt geprezen, iedere uitspraak verdedigd en iedere kritische kanttekening wordt weggewuifd. Dat is geen teken van een sterke democratie, maar juist een waarschuwing dat de balans dreigt te verdwijnen.
Natuurlijk verdienen bestuurders respect wanneer zij zich inzetten voor het algemeen belang.
Wie verantwoordelijkheid draagt voor een land of ministerie, neemt beslissingen die grote gevolgen kunnen hebben. Maar respect mag nooit omslaan in verering.
Niet iedereen applaudisseert om dezelfde reden
Laten we eerlijk zijn. Er zijn mensen die zich opvallend dicht bij politici ophouden in de hoop dat dit ooit iets oplevert. Een baan, een opdracht, een vergunning, een benoeming of een ander persoonlijk voordeel.
Dat is geen bewondering, maar opportunisme. Macht trekt nu eenmaal mensen aan die hopen mee te profiteren van de positie van een bestuurder.
Daarnaast is er een andere groep die politici werkelijk als uitzonderlijke figuren ziet.
Zij lijken ervan overtuigd dat hun favoriete bestuurder nauwelijks fouten kan maken. Juist daar schuilt een risico. Niemand die publieke macht uitoefent, hoort boven kritische vragen te staan.
Een democratie vraagt om onafhankelijke inwoners
Politici zijn geen beroemdheden die applaus nodig hebben en ook geen heiligen die verering verdienen. Zij zijn gekozen of benoemde bestuurders die worden betaald met belastinggeld en daarom rekenschap moeten afleggen aan de samenleving.
Een gezonde democratie leeft niet van blinde loyaliteit, maar van inwoners die durven nadenken, vragen stellen en bestuurders beoordelen op hun prestaties.
Waardering is verdiend wanneer resultaten zichtbaar zijn, maar kritiek is even noodzakelijk wanneer beleid tekortschiet.
Een samenleving groeit niet doordat burgers de hielen van politici likken. Zij groeit doordat mensen onafhankelijk blijven denken.
Want uiteindelijk is niet de politicus de hoogste autoriteit in een democratie, maar de burger die weigert zijn kritisch vermogen in te leveren.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
