Vorige week schreef ik over de stortvloed aan klachten die ik ontvang van automobilisten in Suriname die buiten hun schuld betrokken zijn geraakt bij een aanrijding.
Het meest verontrustende is niet eens dat die klachten blijven binnenkomen. Het ergste is dat er kennelijk niemand is die zegt: tot hier en niet verder.
Dat is precies waarom de overheid nu aan zet is.
Want laten we eerlijk zijn. Een verzekeraar verkoopt geen luxeproduct, maar een dienst waar burgers vaak verplicht of noodgedwongen op moeten vertrouwen.
Dan mag de Surinaamse samenleving ook verwachten dat daar duidelijke spelregels, harde termijnen en streng toezicht tegenover staan. Wie jarenlang premie betaalt, verdient bescherming en geen eindeloze frustratie.
Tijd voor harde regels en sancties
Het kan toch niet zo zijn dat mensen die slachtoffer zijn van een aanrijding vervolgens ook slachtoffer worden van een slepend schadeproces?
Dat reparateurs soms weken moeten wachten op toestemming, dat gedupeerden geen fatsoenlijk vervangend vervoer krijgen en dat een vergoeding van SRD 125 per dag nog steeds als acceptabel wordt beschouwd.
Dat staat in geen enkele verhouding tot de werkelijke kosten waarmee mensen dagelijks worden geconfronteerd.
Als verzekeraars hun processen niet uit eigen beweging verbeteren, dan moet de overheid hen daartoe dwingen.
Stel wettelijke termijnen vast waarbinnen schades moeten worden beoordeeld. Verplicht een redelijke vergoeding voor vervangend vervoer.
Voer stevige boetes in voor onnodige vertragingen en geef een toezichthouder de bevoegdheid om daadwerkelijk in te grijpen wanneer verzekerden stelselmatig de dupe worden.
Bescherm burgers, niet bureaucratie
Een overheid die inwoners wil beschermen kan niet blijven toekijken terwijl zoveel onschuldige automobilisten hetzelfde verhaal vertellen. Natuurlijk zullen verzekeraars ook hun kant van het verhaal hebben.
Maar wanneer de klachten zich blijven opstapelen en steeds hetzelfde patroon laten zien, is wegkijken geen optie meer.
De boodschap moet glashelder zijn. Verzekeren is geen gunst, maar een belofte. En als die belofte structureel tekortschiet, dan is het de verantwoordelijkheid van de overheid om de balans te herstellen.
Niet morgen, niet volgend jaar, maar nu.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
