Wie de reacties onder de recente begrotingsdebatten van DNA-lid Bronto Somohardjo volgt, kan moeilijk om één opvallend fenomeen heen.
Waar veel burgers inhoudelijk reageren op voorstellen, cijfers en beleidskeuzes, lijkt een bepaalde groep steevast terug te vallen op persoonlijke aanvallen, scheldwoorden en verdachtmakingen.
Dat roept een interessante vraag op.
Emoties binnen deel Hindostaanse samenleving
Waarom blijft Bronto Somohardjo zoveel emoties oproepen binnen een deel van de Hindostaanse gemeenschap?
Is het politieke afkeer?
Is het wantrouwen?
Is het frustratie?
Of speelt er iets diepers?
Een breuk die sommigen nog steeds niet hebben verwerkt
Misschien ligt een deel van de verklaring in de gebeurtenissen van de vorige regeerperiode.
Pertjajah Luhur was vroegtijdig uit de regering-Santokhi gestapt. Niet vanwege functies. Niet vanwege posten.
Maar omdat Bronto Somohardjo president Santokhi voor een keuze stelde: kiezen voor het aanpakken van corruptie en discriminatie, of kiezen voor het behoud van het bestaande systeem.
Santokhi maakte zijn keuze. Daarop maakte Pertjajah Luhur de hare en verliet de regering.
Voor sommigen was dat niet zomaar een politieke beslissing. Het werd ervaren als een breuk met een politiek project waarin zij jarenlang hadden geloofd. Misschien verklaart dat waarom de emoties rond Bronto vandaag nog steeds zo sterk zijn.
Meer dan een gewone politieke tegenstander
Politiek gezien is Bronto voor velen geen klassieke oppositiepoliticus. Hij stond niet buiten het systeem. Hij maakte er deel van uit. Hij kent de dossiers. Hij kent de besluitvorming.
Hij kent de sterktes en zwaktes van de machtsstructuren die hij vandaag bekritiseert. Dat maakt hem voor sommigen moeilijker te plaatsen dan een traditionele tegenstander.
De stijl
Ook zijn stijl speelt een rol. Bronto spreekt zelden in technocratische taal. Hij gebruikt humor. Sarcasme.
Beeldspraak. En directe confrontatie. Voor zijn aanhangers maakt dat hem herkenbaar. Voor zijn tegenstanders maakt dat hem brutaal. Beide reacties kunnen tegelijk bestaan.
Sociale media vergroten emoties
Sociale media zijn geen perfecte afspiegeling van de samenleving.
Ze belonen emotie. Niet nuance. Niet rust. Niet reflectie. Een inhoudelijke reactie verdwijnt vaak tussen tientallen boze reacties. Daardoor ontstaat soms de indruk dat de luidste stemmen ook de grootste groep vertegenwoordigen.
Terwijl de werkelijkheid vaak veel genuanceerder is.
Gaat het werkelijk over Bronto?
Misschien is de vraag verkeerd gesteld. Misschien gaat dit niet alleen over Bronto Somohardjo.
Misschien gaat het over veranderingen binnen de Surinaamse politiek. Misschien gaat het over oude loyaliteiten.
Misschien gaat het over teleurstellingen. Misschien gaat het over verwachtingen die niet zijn uitgekomen.
Want wie werkelijk onbelangrijk is, roept zelden zoveel emotie op. Wie werkelijk irrelevant is, wordt vergeten.
Maar iemand die continue steeds bewondering én afkeer oproept, raakt blijkbaar een gevoelige snaar. Daarom gaat deze discussie misschien niet over haat. Misschien gaat zij over iets wat moeilijker te erkennen is.
De werkelijkheid dat sommige politieke figuren, ondanks alle kritiek, ondanks alle aanvallen en ondanks alle pogingen om hen af te schrijven, een rol blijven spelen in het publieke debat. En misschien is precies dát wat zoveel emoties losmaakt.
Want uiteindelijk zegt de hoeveelheid emotie die iemand oproept niet alleen iets over die persoon. Soms zegt zij ook iets over de samenleving die op hem reageert.
R. Pinas
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
