De afgelopen jaren is mij iets opgevallen dat me zorgen baart. Ik ken meerdere mensen in mijn omgeving die zich letterlijk kapot werken om te overleven.
Het gaat niet om personen die op zoek zijn naar luxe of rijkdom, maar om gewone Surinamers die proberen hun gezin te onderhouden en financieel vooruit te komen in een periode waarin het leven voor velen duurder is geworden.
Sommigen hebben naast hun vaste baan nog een tweede inkomstenbron. Anderen werken vrijwel elke dag van de week zonder echte rustmomenten.
Wanneer ik hen spreek, hoor ik vaak dezelfde woorden: “Ik heb geen keuze.” Dat is begrijpelijk, maar tegelijkertijd ook zorgwekkend.
De prijs van voortdurend doorgaan
In Japan is het probleem van overmatig werken al jarenlang bekend. Daar bestaat zelfs een term voor overlijden als gevolg van extreme werkdruk.
Natuurlijk zijn de omstandigheden in Suriname anders, maar ook hier zie ik tekenen van een cultuur waarin meer mensen zichzelf voorbijlopen.
Wie voortdurend werkt zonder voldoende rust, loopt een groter risico op stress, slaapproblemen, uitputting en andere gezondheidsklachten.
Het lichaam geeft signalen af, maar veel mensen negeren die omdat de financiële verplichtingen blijven bestaan.
Ook gezinnen betalen de rekening
Wat vaak wordt vergeten, is dat niet alleen de werknemer de gevolgen draagt. Gezinnen voelen die druk eveneens.
Kinderen zien hun ouders minder. Partners hebben minder tijd voor elkaar. Gezamenlijke momenten worden steeds schaarser.
Hard werken blijft een belangrijke waarde en verdient respect. Maar een leven dat uitsluitend draait om werken is uiteindelijk niet gezond.
We moeten voorkomen dat overmatige werkdruk in Suriname als normaal wordt beschouwd. Financiële vooruitgang is belangrijk, maar gezondheid, rust en tijd voor het gezin zijn minstens zo waardevol.
Zonder die balans betaalt uiteindelijk iedereen de prijs.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
