De Picolet vluit en zo dom als u bent vliegt u naar de val. Dit is de realiteit. U wilt gevangen worden en dus wordt u ook gevangen.
De “Picolet Politiek” is de grootste misleiding in de politieke geschiedenis van Suriname. Iedere partij wil de grootste worden en dus misleiden ze u.
Het is de politiek van verleiden zonder overtuiging, van aantrekken zonder fundament. In de volksmond zou je het kunnen omschrijven als de “picolet”-strategie: een politiek model waarin partijen doelbewust etnische groepen buiten hun kern proberen te charmeren, niet vanuit overtuiging, normen en waarden en of ideologie, maar vanuit electorale berekening.
Het klinkt modern, inclusief en strategisch. Maar in werkelijkheid is het vaak niets meer dan een dunne laag vernis over een gebrek aan ideologische eerlijkheid.
Opportunisme in de politiek
Suriname heeft zich de afgelopen decennia ontwikkeld tot een politieke arena waarin authenticiteit steeds vaker wordt ingeruild voor opportunisme. En geen enkele partij kan zich volledig onttrekken aan deze realiteit — ook de VHP niet.
Wie zijn de “Picolets”, vraagt u? Dat zijn de mensen op wie u stemt omdat ze op u lijken en omdat u domweg denkt dat u dan wat te brokkelen heeft in de macht van de partijtop. Dat is precies waar u in de val gelokt wordt.
Hoe moet anders? Ik leg het in dit artikel uit. En het begint bij de VHP die nu zeer waarschijnlijk een Sanatan voorzitter gaat kiezen wanneer de VHP voorzitters verkiezingen gehouden gaan worden.
De nieuwe voorzitter Oehlers, hij is een tijdelijke “Picolet”, is slechts een tijdelijke oplossing. Hij is een tussenstation want de echte voorzittersverkiezing moet nog plaatsvinden en is gepland in 2027.
Waarom het zo lang moet duren is pure onzin. Maar gelukkig bepaal ik het niet want anders had ik de boel een flinke trap gegeven om de verkiezing eerder uit te schrijven en niet pas over een jaar.
De illusie van nationale inclusiviteit
Politieke partijen in Suriname profileren zich steeds vaker als nationale, multi-etnische bewegingen. Ze spreken over eenheid, over “bromtji djari”, over het overstijgen van etnische lijnen.
Op papier klinkt dat aantrekkelijk. In theorie is het zelfs noodzakelijk voor een land dat zo divers is als Suriname, maar de praktijk vertelt een ander verhaal.
Achter de schermen blijven etnische verhoudingen, culturele loyaliteiten en historische achterban een doorslaggevende rol spelen.
De partijtop is u vergeten zodra ze daar zitten waar ze willen zitten en zodra hun kinderen met een papfles in een gespreid bedje liggen terwijl uw kinderen het nakijken hebben. Daarom bent u altijd teleurgesteld, maar dat komt door uw eigen opportunistische en valse houding. U houdt uzelf voor de gek.
Kandidaten worden niet alleen geselecteerd op competentie, maar ook op hun vermogen om specifieke groepen aan te spreken.
Campagnes worden afgestemd op etnische gevoeligheden. En strategische allianties worden gesmeed op basis van wie welke achterban kan mobiliseren.
Dat is geen geheim. Dat is de realiteit van Suriname.
De “picolet”-strategie past precies in dit patroon. Het is de kunst om nét genoeg aansluiting te zoeken bij een andere etnische groep om stemmen te winnen, zonder daadwerkelijk die groep structureel te integreren in de machtsstructuur van de partij. Het is politiek verleiden zonder de intentie tot echte inclusie.
De VHP en het spel van dubbele identiteit
De VHP bevindt zich in het centrum van deze dynamiek. Historisch geworteld in de Hindostaanse gemeenschap, heeft de partij zich de afgelopen jaren nadrukkelijk gepresenteerd als een brede nationale partij. Een partij voor iedereen. Een partij die boven etniciteit staat. Maar juist daar ontstaat de spanning.
Want hoewel de VHP zich extern profileert als inclusief en multi-etnisch, blijft haar interne draagvlak overwegend Hindostaans. Dat is geen waardeoordeel, maar een feit. De structuren, netwerken en loyaliteiten binnen de partij zijn diep verankerd in die gemeenschap. En dat heeft consequenties.
Wie als niet-Hindoestaan de VHP binnenkomt, komt niet terecht in een neutraal speelveld. Draagvlak binnen de partij wordt niet alleen bepaald door formele positie, maar door culturele herkenning en historische verbondenheid. En die ontbreekt voor velen.
Het resultaat is een ongemakkelijke realiteit: de VHP presenteert zich als een partij waarin iedereen gelijke kansen heeft, maar in de praktijk is die gelijkheid beperkt. Niet uit kwade wil, maar omdat draagvlak niet kunstmatig gecreëerd kan worden.
Een creool die in de VHP binnenkomt en op de verkiesbare lijst komt, heeft wat er ook gebeurd te weinig draagvlak in de partij. Want de hindoestaanse kandidaten hebben meer stemmen en dus meer draagvlak.
Kijk maar naar iemand als Cedric van Samsom (creool). Daarentegen heeft Dasai (een javaan) wel veel stemmen behaald binnen de VHP en zo een breder draagvlak. Maar je kan dit niet kunstmatig gaan creëren. De kiezer is de baas.
Het probleem van vervormde authenticiteit
Daar zit het kernprobleem. Niet in het feit dat de VHP een Hindostaanse basis heeft, maar in het feit dat zij die basis niet consequent durft te erkennen.
In plaats daarvan ontstaat er een vorm van vervormde authenticiteit. De partij probeert tegelijkertijd twee dingen te zijn: een etnisch gewortelde beweging én een volledig inclusieve nationale partij. Die spanning leidt tot inconsistentie, en uiteindelijk tot ongeloofwaardigheid.
Kiezers voelen dat en veel “Picolets” onder de kiezers zijn zo vaak in de val gestonken dat ze het nu niet meer vertrouwen en dus toch naar hun eigen etnische partij teruggaan.
Zij zien dat de retoriek van inclusiviteit niet altijd overeenkomt met de realiteit van macht en invloed binnen de partij. Zij merken dat bepaalde groepen structureel sterker vertegenwoordigd zijn dan anderen. En zij trekken daar hun conclusies uit.
De tijd dat dit ongemerkt kon gebeuren, ligt achter ons. Het electoraat is mondiger, kritischer en beter geïnformeerd. Verhalen die niet kloppen met de werkelijkheid worden sneller doorzien.
Terug naar de kern: de kracht van eerlijkheid
Juist daarom ligt er voor de VHP een kans. Een kans die paradoxaal genoeg niet ligt in verdere verbreding, maar in verdieping. Niet in het verder oprekken van haar identiteit, maar in het herontdekken van haar kern.
Die kern is Hindostaans. Cultureel, historisch en sociologisch.
En daar is niets mis mee.
Sterker nog, het is precies die duidelijkheid die de partij sterker kan maken. Want authenticiteit heeft een kracht die de strategie nooit kan vervangen. Een partij die weet waar zij voor staat, die haar waarden helder definieert en daar consequent naar handelt, bouwt vertrouwen op.
Dat betekent niet dat de VHP zich moet afsluiten voor andere groepen. Integendeel. Maar het betekent wel dat zij duidelijk moet zijn over haar fundament.
De logica van een Sanatan voorzitter
In dat licht is de discussie over het voorzitterschap van de VHP geen detail, maar een principiële kwestie. Als de meerderheid van de achterban geworteld is in de Sanatan traditie, dan is het logisch dat dit ook weerspiegeld wordt in het leiderschap.
Voor iedere Arya lid zijn er zeven Sanatan leden. De verhouding is 1 op 7. Dan kan het onmogelijk zo zijn dat er keer op keer een Arya Samadji het voorzitterschap krijgt. Dat is geen exclusie. Dat is representatie.
Een partij die haar eigen achterban niet erkent in haar top, creëert afstand. En afstand is dodelijk in de politiek. Het ondermijnt vertrouwen, verzwakt loyaliteit en opent de deur voor interne spanningen.
Door te kiezen voor een voorzitter die geworteld is in de Sanatan gemeenschap, erkent de VHP haar eigen fundament. Zij brengt haar interne structuur in lijn met haar achterban. En zij creëert duidelijkheid, zowel intern als extern.
Hindostaanse normen en waarden-Openheid vanuit kracht, niet vanuit onzekerheid
Maar die keuze moet gepaard gaan met een tweede stap: het loslaten van de illusie dat de partij alles voor iedereen moet zijn.
De VHP hoeft zich niet te verbergen achter slogans van universele inclusiviteit. Zij kan juist vanuit haar eigen waarden openstaan voor anderen. Mensen sluiten zich niet aan bij een partij omdat die alles voor iedereen is, maar omdat zij zich herkennen in wat die partij vertegenwoordigt.
Hindostaanse normen en waarden — zoals nadruk op onderwijs, economische vooruitgang, familie, discipline en gelijkwaardigheid — hebben een universele aantrekkingskracht. Niet omdat ze neutraal zijn, maar omdat ze consistent zijn.
Allemaal normen en waarden die universeel haar basis hebben in de Vedische filosofie. Dit wordt dan idealiter de partij ideologie.
Iedereen uit het electoraat die de VHP overweegt, moet zich in deze VHP ideologie, gestoeld op Vedische normen en waarden, kunnen vinden. Anders is de partij niet voor u. Dan moet u maar naar een andere partij.
Wie zich daarin herkent, zal zich aangetrokken voelen. Ongeacht etniciteit.
Maar dat werkt alleen als die waarden authentiek worden uitgedragen, niet als marketinginstrument, maar als fundament.
Het einde van politieke verleiding
De “picolet”-strategie heeft zijn grenzen bereikt. In een tijd waarin informatie vrij beschikbaar is en kiezers steeds kritischer worden, werkt oppervlakkige verleiding niet meer. Wat overblijft, is geloofwaardigheid.
En geloofwaardigheid begint bij eerlijkheid. Eerlijkheid over wie je bent, waar je vandaan komt en waar je voor staat.
Voor de VHP betekent dat een keuze. Blijft zij vasthouden aan een model van dubbele identiteit, waarin zij tegelijkertijd alles wil zijn voor iedereen? Of kiest zij voor een duidelijke, consistente koers, waarin zij haar eigen fundament erkent en van daaruit verder bouwt?
Conclusie: authenticiteit als strategie, laat de “Picolet” vrij
Suriname heeft behoefte aan politieke partijen die durven te kiezen. Niet voor het gemak van brede slogans, maar voor de moeilijkere weg van duidelijke identiteit.
De VHP moet het goede voorbeeld geven. En dit zou met een juiste Sanatan voorzitter zie wat filosofische vorming in zijn of haar mars heeft, weet hoe je normen en waarden moet uitdragen en moet omzetten in een partij ideologie die anno 2026 hout snijdt, die zou een uitstekende leider van de VHP kunnen zijn.
De VHP kan dan de “Picolet” vrijlaten en laten zien dat zij principes heeft, ook al betekent het dat je niet de grootste partij wordt maar een partij waar het Surinaams volk respect voor heeft.
De VHP en ook andere politieke partijen kunnen doorgaan met het bespelen van het electoraat via strategieën die steeds minder effectief worden, “Picolet of Twa-Twa”, allemaal hetzelfde laken en pak. Of de VHP kan terugkeren naar haar kern, haar waarden helder formuleren en van daaruit openstaan voor iedereen die zich daarin herkent.
Een Sanatan voorzitter is daarin geen eindpunt, maar een begin. Een signaal dat de partij haar eigen basis serieus neemt, respect heeft voor haar draagvlak. Nogmaals de verhouding van 1 op 7 moet boekdelen spreken.
De VHP moet laten zien dat zij bereid is om de interne balans te herstellen. En dat zij begrijpt dat echte inclusiviteit niet begint bij het verbergen van verschillen, maar bij het erkennen ervan.
De tijd van verleiden is voorbij. De tijd van duidelijkheid is aangebroken.
dr. Ashwin Ramcharan
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via info@gfcnieuws.com of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
