Soms hoor je verhalen die iets heel moois blootleggen over de Surinaamse cultuur.
In een tijd waarin vaak wordt gesproken over individualisme, laat juist zo’n eenvoudig verhaal zien hoe sterk gastvrijheid en familiebanden hier nog leven.
Want het komt nog altijd voor dat wanneer een dame die in Suriname woont online een relatie krijgt met een man uit Nederland, en hij voor het eerst naar Suriname afreist om persoonlijk kennis te maken, werkelijk hemel en aarde wordt bewogen om hem als een koning te ontvangen.
Een zeer goede vriendin vertelde mij onlangs hoe de nieuwe online vriend van haar nicht uit Nederland hier voor het eerst aankwam.
Niet één of twee familieleden van zijn Surinaamse online vriendin stonden hem op te wachten, maar bijna een complete familiedelegatie.
Er werd zelfs een bus met chauffeur gehuurd om hem gezamenlijk op te halen, en die werd ook tijdens de rest van zijn verblijf in Suriname gebruikt om hem overal naartoe te brengen.
Alleen dat welkom al was groots. De man moet gedacht hebben dat hij in een film was beland.
Een familie op missie
Wat mij trof, was dat het niet bleef bij een warme ontvangst. Haast de hele familie van de Surinaamse dame maakte er vervolgens een gezamenlijke missie van om deze Nederlander de tijd van zijn leven te geven.
Met diezelfde volle bus trok men samen op excursie. Van Fort Nieuw Amsterdam in Commewijne tot uitstapjes in Nickerie en ritten door Paramaribo, overal werd hij rondgeleid alsof hij eregast van het land was.
Verschillende familieleden kookten om beurten, tafels puilden uit van eten en de aandacht voor de Nederlandse man leek eindeloos. Hij werd niet simpelweg ontvangen, hij werd op een voetstuk geplaatst. Als een koning behandeld.
Dat is het mooie van Suriname
Wat bewonderenswaardig is, is dat dit niet draaide om indruk maken alleen, maar om oprechte warmte.
De hele familie van zijn online vriendin deed mee. Jong en oud stapten steeds samen in die bus, lachten, vertelden, zorgden en wilden maar één ding: hem laten voelen dat hij welkom was in Suriname.
Dat is misschien wel typisch Surinaams. Niet half, maar voluit geven. Niet één persoon die gastvrij is, maar een hele familie die zich mobiliseert.
En misschien is dat precies waarom Nederlanders vaak zeggen dat ze in Suriname niet alleen een partner vonden, maar een complete familie erbij kregen.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
