Wat begon als een interview en later een ingezonden brief is uitgegroeid tot een publieke krachtmeting tussen oud-minister van Volksgezondheid Amar Ramadhin en Silvana Afonsoewa van de Nationale Democratische Partij.
De toon is scherp, de beschuldigingen zijn zwaar en de politieke lading is onmiskenbaar. Maar achter de woordenstrijd schuilt een fundamentelere vraag: hoe functioneert het ambtelijk en politiek systeem werkelijk wanneer het gaat om verantwoordelijkheid, integriteit en controle?
Salaris zonder arbeid of politieke framing?
Ramadhin stelt dat Afonsoewa tussen juni 2020 en februari 2023 als ambtenaar op de loonlijst stond zonder daadwerkelijk arbeid te verrichten.
Volgens hem ontbrak iedere formele vastlegging van functie, werkplek of taakomschrijving. De uitleg dat zij “op afroep beschikbaar” zou zijn geweest, noemt hij ongeloofwaardig.
Indien deze lezing klopt, is dat ernstig. Niet alleen voor de betrokken persoon, maar voor het systeem dat dit mogelijk maakte.
Want een salaris zonder duidelijke functie ontstaat niet in een vacuüm. Het veronderstelt administratieve goedkeuring, interne controle en politieke verantwoordelijkheid.
De verwijzing naar toenmalig minister Elias suggereert bovendien dat deze kwestie niet louter individueel is, maar ook bestuurlijk.
De gang naar de rechter
Toen het salaris begin 2023 werd stopgezet, volgde een juridische procedure. De rechter oordeelde dat recht op loon gekoppeld is aan aantoonbare bereidheid tot werken.
Volgens Ramadhin kon Afonsoewa dat niet aannemelijk maken en werd haar vordering afgewezen, inclusief een proceskostenveroordeling.
Dat oordeel weegt zwaar. Maar ook hier rijst een bredere vraag. Waarom moest een kwestie die intern opgelost had kunnen worden, uitmonden in een rechtszaak? En waarom werd het probleem pas na jaren intern “ontdekt”?
Politieke moraal en dubbele maatstaven
Ramadhin gaat verder dan juridische argumentatie. Hij stelt dat het “schandalig” is dat Afonsoewa zich in media en parlement als slachtoffer presenteert en beschuldigt haar van het verdraaien van feiten.
Daarbij wijst hij op haar rol als parlementariër en voorzitter van de vaste commissie Volksgezondheid, waar zij anderen moet beoordelen op functioneren en aanwezigheid.
Hier raakt de kwestie aan politieke moraal. Wie anderen controleert, moet zelf boven twijfel verheven zijn. Maar dat geldt evenzeer voor wie beschuldigt. In een gepolariseerd politiek klimaat wordt integriteit al snel een wapen in plaats van een norm.
Individueel falen of systeemprobleem?
Wat deze zaak vooral blootlegt, is een dieper liggend probleem binnen het openbaar bestuur. Als iemand jarenlang op een loonlijst kan staan zonder duidelijke taakomschrijving, dan faalt niet alleen een individu, maar ook het controlesysteem.
Waar waren de interne audits? Waar was de personeelsadministratie? Waar was het toezicht? Politieke verontwaardiging achteraf is eenvoudig. Structurele preventie is moeilijker.
Meer dan een persoonlijke strijd
De publieke uitwisseling tussen Ramadhin en Afonsoewa dreigt te verzanden in karakteraanvallen. Maar de samenleving heeft weinig aan een welles-nietesdiscussie.
Wat nodig is, is transparantie over de feiten, openheid over bestuurlijke procedures en duidelijkheid over politieke verantwoordelijkheid.
Als deze zaak daadwerkelijk symbool staat voor bredere misstanden, dan verdient zij meer dan een mediagevecht. Dan vraagt zij om institutionele reflectie en hervorming.
De kernvraag blijft dan ook niet wie het scherpst uithaalt, maar of het systeem dat dit mogelijk maakte, inmiddels is versterkt.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
