Vorige week kreeg ik een melding van mijn voormalige buurtbewoner die vanuit Suriname naar Nederland vloog en tijdens de hele reis naast een dame zat die volgens haar vreselijk rook.
Niet een beetje onaangenaam, maar zodanig dat ze misselijk werd en de vlucht als een zware beproeving ervoer. Negen uur lang.
Volgens haar leek het alsof de vrouw niet goed had gedoucht, of misschien veel te vroeg voordat ze aan boord ging. Wat de reden ook was, de penetrante lichaamsgeur maakte de vlucht voor meerdere passagiers onaangenaam. En dat raakt een onderwerp waar te weinig over gesproken wordt: persoonlijke hygiëne in het vliegtuig.
Een vliegtuigcabine is een afgesloten ruimte. Mensen zitten dicht op elkaar. Dan is basisverzorging geen luxe, maar een vorm van respect.
Douchen voor vertrek, schone kleding dragen en deodorant gebruiken zou vanzelfsprekend moeten zijn.
Dit is geen ongemak maar overlast
Het pijnlijke is dat meerdere reizigers in de buurt van deze dame er last van zouden hebben gehad, maar dat de bemanning niet ingreep.
Veel passagiers weten niet dat ze hierover vóór vertrek of tijdens boarding direct bij cabinepersoneel kunnen klagen. Bemanningen hebben in bepaalde gevallen zelfs bevoegdheid iemand te weigeren.
Dat is internationaal eerder gebeurd. In de Verenigde Staten haalde een zaak in 2019 aandacht toen een passagier volgens berichten van een vlucht werd gehaald wegens extreme lichaamsgeurklachten.
Ook in het Verenigd Koninkrijk en Australië zijn meldingen geweest waarbij passagiers wegens hygiëne- of geurproblemen werden aangesproken of geweigerd.
Mensen moeten hun verantwoordelijkheid nemen
Dit onderwerp wordt vaak lacherig benaderd, maar dat is onterecht. Je kunt niet stinkend negen uur lang anderen tot last zijn en doen alsof dat normaal is. Reizigers hebben verantwoordelijkheid voor zichzelf én voor medepassagiers.
Mijn oproep is simpel: douche voor vertrek, gebruik okselspray en wees bewust van de mensen om je heen.
En wie hinder ondervindt, moet weten dat klagen mag. Soms moet je voor je eigen comfort opkomen. Dat is geen onbeleefdheid, dat is zelfrespect.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
