De recente benoeming van Sally Karto tot het bestuur van ’s Lands Hospitaal heeft een storm aan reacties losgemaakt.
Niet alleen vanwege haar persoon, maar vooral vanwege de manier waarop de benoeming is verdedigd door PL‑fractievoorzitter Bronto Somohardjo. Zijn argumentatie legt een fundamenteler probleem bloot: het ontbreken van transparante, professionele en toetsbare criteria voor functies die cruciaal zijn voor de volksgezondheid.
In plaats van een inhoudelijk debat over geschiktheid, kwalificaties en governance, kregen we een moreel appel over “fatsoen”, “respect” en “menselijkheid”.
Dat klinkt sympathiek, maar het is een retorische verschuiving die de kernvraag ontwijkt: is deze benoeming gebaseerd op objectieve, professionele criteria, of op politieke loyaliteit?
De zorgsector verdient beter dan politieke gunsten
’s Lands Hospitaal is geen buurthuis, geen stichting met vrijwilligers, geen podium voor politieke vriendendiensten. Het is een nationaal ziekenhuis dat dagelijks verantwoordelijk is voor levens, veiligheid, middelenbeheer en strategische keuzes die de gezondheid van duizenden Surinamers beïnvloeden.
Een bestuursfunctie op dat niveau vraagt om:
• aantoonbare bestuurlijke ervaring
• kennis van governance, financiën en risicobeheer
• strategisch inzicht
• onafhankelijkheid
• bewezen integriteit
• ervaring met organisatieontwikkeling
Dat zijn geen luxe-eisen. Dat zijn minimale voorwaarden in elk land waar de zorg serieus wordt genomen.
Wanneer een politicus vervolgens stelt dat iemand is voorgedragen op basis van “betrokkenheid, inzet en capaciteit”, zonder deze begrippen concreet te maken, dan is dat geen onderbouwing, het is een ontwijking. Het is alsof je een piloot benoemt omdat hij “van vliegen houdt”.
De verdediging van Somohardjo is geen argument, maar een afleiding
Somohardjo bekritiseert de toon van het debat en roept op tot fatsoen. Dat is terecht wanneer het gaat om persoonlijke aanvallen of discriminatie. Maar het wordt problematisch wanneer het wordt gebruikt om inhoudelijke kritiek te neutraliseren.
De vraag is niet of Sally een hardwerkende Surinamer is. De vraag is niet of zij respect verdient als mens.
De vraag is niet of zij theater maakt of zich inzet voor de samenleving. De vraag is: is zij bestuurlijk gekwalificeerd voor een topfunctie in een nationaal ziekenhuis? Tot nu toe is daar geen overtuigend, valide en toetsbaar antwoord op gegeven.
Sally’s reactie: menselijk begrijpelijk, bestuurlijk onvoldoende
Sally’s eigen verklaring op sociale media is oprecht en menselijk. Ze verdedigt haar waardigheid tegen grove opmerkingen over haar seksualiteit en genderexpressie. Dat verdient respect. Niemand hoort op basis van identiteit te worden aangevallen.
Maar ook haar reactie verschuift het debat naar de verkeerde laag. Ze benadrukt haar jarenlange ervaring als verpleegkundige, haar opleidingen in middelmanagement en projectmanagement, en haar inzet voor patiënten. Dat zijn waardevolle kwaliteiten, maar ze vormen geen bestuurlijke kwalificatie voor een ziekenhuisbestuur.
Verpleegkundige ervaring is onmisbaar in de zorg, maar het is geen voorbereiding op strategische governance. Dat is geen diskwalificatie van haar persoon, maar een structurele realiteit.
Het echte probleem: een benoemingscultuur zonder toetsing
De kern van deze kwestie is niet Sally. Het is het systeem dat haar benoeming mogelijk maakt.
Een systeem waarin:
• politieke loyaliteit zwaarder weegt dan expertise
• benoemingen niet transparant worden onderbouwd
• kritiek wordt afgedaan als “onfatsoenlijk”
• persoonlijke aanvallen en inhoudelijke vragen op één hoop worden gegooid
• de zorgsector wordt gebruikt als politiek verlengstuk
Dat systeem is niet alleen onprofessioneel, het is gevaarlijk.
De zorgsector is al jaren overbelast. Verpleegkundigen trekken aan de noodrem. Patiënten wachten te lang. Middelen zijn schaars. In zo’n context is het onverantwoord om bestuursposities te vullen zonder strenge, objectieve toetsing.
Suriname verdient een volwassen benoemingscultuur
Wat nodig is, is niet meer respect in het debat, dat is vanzelfsprekend.
Wat nodig is, is professionalisering van benoemingen.
Dat betekent:
• vooraf vastgestelde, transparante selectiecriteria
• openbare motivatie bij elke benoeming
• onafhankelijke toetsingscommissies
• scheiding tussen politieke loyaliteit en publieke functies
• een cultuur waarin kritiek niet wordt gezien als aanval, maar als controlemechanisme
Zonder die basis blijft elke benoeming verdacht, elke verdediging defensief en elke discussie emotioneel.
Tot slot: dit gaat niet over één persoon, maar over de toekomst van de zorg
De vraag die Suriname zichzelf moet stellen is simpel:
Willen we een zorgsector die wordt geleid door professionals, of door politieke loyalisten?
De benoeming van Sally Karto is geen incident. Het is een symptoom. En symptomen moet je niet wegwuiven, je moet ze diagnosticeren en behandelen vanaf de kern.
Wie eerlijk kijkt, ziet dat deze kwestie staat in een lange rij van benoemingen die onder de huidige regering zijn gedaan zonder transparante, objectieve of professionele toetsing.
Functies op hoge posten, directies, raden van toezicht, ministeries en zelfs buitenlandse ambassadeposten zijn te vaak ingevuld alsof het politieke cadeaus zijn. De partijen die momenteel de grootste invloed hebben, NDP, NPS, ABOP en PL, dragen hierin een zware verantwoordelijkheid.
Als deze discussie leidt tot een herbeoordeling van al die benoemingen, en tot een structurele hervorming richting transparantie en professionele governance, dan heeft Suriname daar alleen maar bij te winnen. Want een land bouw je niet met loyalisten, maar met competente mensen die op basis van verdienste worden geselecteerd.
Aan de regering daarom een duidelijke boodschap: practice what you preach. Wie spreekt over goed bestuur, moet het ook toepassen. Tot nu toe zijn er te veel beslissingen genomen die het daglicht niet kunnen verdragen, en te weinig die aantoonbaar voordeel opleveren voor land en volk.
Het enige zichtbare voordeel lijkt terecht te komen bij partijloyalisten, die in rap tempo worden benoemd op posities waarvan hun kwalificaties en competenties grote vraagtekens oproepen.
Dat gebrek aan transparantie en eerlijkheid is niet alleen teleurstellend, het is schadelijk voor het vertrouwen in de democratische rechtsstaat. Suriname verdient beter. De zorg verdient beter. De samenleving verdient beter.
En het begint bij benoemingen die niet worden bepaald door politieke kleur, maar door kwaliteit.
Richard Bruins
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
