Dat een openbare vergadering van De Nationale Assemblee niet doorgaat wegens gebrek aan quorum is op zichzelf geen unicum.
Wat deze situatie echter politiek geladen maakt, is dat het hier geen toeval of logistiek mankement betreft, maar een bewuste machtsdemonstratie binnen de coalitie.
De afwezigheid van zowel ABOP- als VHP-leden legt pijnlijk bloot hoe fragiel de bestuurlijke samenwerking momenteel is.
Coalitie in theorie, verdeeld in praktijk
Formeel beschikt de coalitie over voldoende zetels om parlementaire werkzaamheden soepel te laten verlopen. In de praktijk blijkt die meerderheid hol wanneer interne spanningen oplopen.
Dat geen enkel ABOP-lid de presentielijst tekende, wijst op een collectieve en weloverwogen keuze. Dat ook de VHP-fractie volledig afwezig bleef, versterkt het beeld van een coalitie die niet alleen worstelt met de oppositie, maar vooral met zichzelf.
Onvrede die zich opstapelt
De boosheid binnen de ABOP komt niet uit de lucht vallen. De partij voelt zich structureel gepasseerd bij benoemingen en ervaart dat coalitieafspraken selectief worden nageleefd.
De non-actiefstelling van de directeur van Grassalco, zonder voorafgaand overleg, fungeert daarbij als katalysator. Het is niet slechts één besluit dat wringt, maar een patroon dat het vertrouwen ondermijnt.
Benoemingen als breekpunt
In Suriname zijn benoemingen zelden puur administratieve handelingen; ze zijn politiek beladen symbolen van invloed en erkenning.
Wanneer een coalitiepartner het gevoel krijgt structureel aan het kortste eind te trekken, raakt dat aan de kern van de machtsbalans.
De Grassalco-kwestie staat daarmee symbool voor een dieper probleem: het ontbreken van gelijkwaardigheid binnen de coalitie.
Parlementaire verlamming als collateral damage
Het directe slachtoffer van deze politieke onenigheid is het parlementaire proces. Door het ontbreken van quorum konden geplande agendapunten niet worden behandeld.
Daarmee wordt De Nationale Assemblee gereduceerd tot toneel van interne conflicten, terwijl urgente maatschappelijke en economische vraagstukken blijven liggen. De burger kijkt toe, maar betaalt uiteindelijk de prijs.
Macht tonen of verantwoordelijkheid nemen?
Het niet tekenen van de presentielijst is een krachtig signaal, maar ook een riskant instrument. Het zet druk op coalitiepartners, maar ondergraaft tegelijk het beeld van bestuurlijke volwassenheid.
De vraag is hoelang politieke partijen zich dit kunnen permitteren zonder verdere schade aan het vertrouwen in democratische instituties.
Vandaag meer dan een formaliteit
De verdaagde vergadering is meer dan een agendatechnische verschuiving. De opkomst van vandaag zal een graadmeter zijn voor de staat van de coalitie.
Verschijnen de fracties alsnog, dan is dat hooguit een tijdelijke wapenstilstand. Blijven de banken leeg, dan is duidelijk dat de crisis dieper zit dan een enkel dossier.
Deze quorumcrisis laat zien dat politieke stabiliteit niet alleen afhangt van zetelaantallen, maar vooral van wederzijds vertrouwen en respect voor afspraken.
Zolang coalitiepartners elkaar via afwezigheid bestrijden, blijft effectief bestuur een illusie. De Assemblee heeft geen tekort aan leden, maar aan cohesie.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
