De NDP staat voor een fundamentele test. Niet door oppositie of rechtspraak, maar door de eigen achterban.
Jarenlang kon de partij rekenen op onvoorwaardelijke steun vanuit stedelijke, overwegend afro-Surinaamse gemeenschappen.
Deze wijken — vaak sociaal-economisch kwetsbaar — vormden de motor achter de politieke mobilisatie van Desi Bouterse en zijn partij.
Deze groep was meer dan alleen een electoraat: zij fungeerden als de trouwe kern die de NDP politiek en maatschappelijk overeind hield. In ruil daarvoor werden middelen en kansen hun kant opgestuurd.
Bouterse begreep dat politieke steun een wederkerige relatie vereist: loyaliteit werd beloond met directe en indirecte economische voordelen. Met het vertrek van Bouterse is die dynamiek echter ingrijpend veranderd.
De huidige partijleiding beschikt niet over hetzelfde charisma, noch over dezelfde informele netwerken die de band met deze gemeenschappen jarenlang versterkten.
Tegelijkertijd verslechtert de sociaaleconomische situatie in deze wijken, waardoor onvrede toeneemt.
Als deze kern — de traditionele machtsbasis van de partij — zich massaal afkeert of apathisch wordt, kan dat leiden tot een interne erosie die veel ingrijpender is dan welke politieke aanval van buitenaf ook.
De ware dreiging voor de NDP komt niet van rivalen, maar van binnenuit: van een achterban die haar bestaanszekerheid ziet afbrokkelen.
Als de partij er niet in slaagt dit vertrouwen te herstellen, is een geleidelijke implosie geen verre toekomstmuziek, maar een reëel scenario.
Johan Blomhoff (Albina)
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
