INGEZONDEN- Als onafhankelijke Surinaamse vrouw erger ik mij vaak aan het gedrag van mijn seksegenoten die zich allerlei vergaande restricties laten opleggen door hun vrienden of mannen.
Het gaat bij enkele van mijn vriendinnen zo ver, dat ik sterk de neiging krijg om mij actief te bemoeien met hun relaties.
Wat ik nu ook steeds vaker doe.
Het past niet meer in deze tijd waarin Surinaamse mannen nog steeds met het idee rondlopen dat een vrouw hun bezit is. Hun eigendom, alsof het gaat om een artikel dat je koopt.
Zo heb ik een vriendin die niet op stap mag gaan met haar mannelijke collega, nota bene een homoseksueel. Het is door haar man zelfs verboden om met hem te appen of bellen om privézaken te bespreken.
Haar echtgenoot gaat zo ver dat ze niet eens mag praten met vreemde mannen, anders wordt meneertje boos en dreigt hij de relatie te beëindigen.
Als ze naar een feest wilt gaan moet ze eerst toestemming aan hem vragen. En als hij er weet van heeft dat er mannen zullen zijn op de party, mag ze niet mee.
Dit is gewoon een vorm van vrouwenmisbruik. En dit geval staat niet op zichzelf. Het is bij veel meer vrouwen in Suriname zo.
Surinaamse mannen zijn gewoonweg erg bezitterig, jaloers en onzeker.
En het zijn de zwakke vrouwen die dit soort misbruik gewoon toelaten. Wij Surinaamse vrouwen zouden veel assertiever moeten zijn en meer moeten opkomen voor onze rechten.
Foto ter illustratie.
Mevrouw S. Cruden
DISCLAIMER: Publicatie van ingezonden stukken houdt niet in dat de redactie het eens is met de inhoud.
