Laten we eens eerlijk zijn tegen onszelf. Hoe pijnlijk het ook klinkt, ik geloof niet dat Suriname in deze eeuw een eerste wereldland zal worden.
Niet omdat ons land geen natuurlijke rijkdommen heeft. Niet omdat er geen kansen zijn. Maar omdat een groot deel van de samenleving nog steeds moeite heeft met iets wat noodzakelijk is voor vooruitgang. De bereidheid om te leren.
Geen enkele president kan duurzame welvaart creëren
Geen enkele president, minister of regering kan duurzame welvaart creëren als een bevolking niet openstaat voor nieuwe kennis, inzichten en betere manieren van werken.
Ontwikkeling begint niet bij een overheid. Ontwikkeling begint in het hoofd van mensen.
Wat mij vooral opvalt, is hoe vaak deskundigen uit Nederland of andere ontwikkelde landen op weerstand stuiten wanneer zij hun kennis in Suriname willen delen.
In plaats van nieuwsgierigheid zie je soms wantrouwen. Alsof iemand die uit Nederland komt automatisch denkt beter te zijn. De reactie is dan vaak: “Wie denkt hij wel dat hij is om mij iets te leren?”
Een gevaarlijk psychologisch patroon
Psychologen beschrijven dit soort gedrag soms als een vorm van defensieve afwijzing. Mensen voelen zich onbewust bedreigd wanneer zij worden geconfronteerd met kennis of expertise die zij zelf niet hebben.
In plaats van die kennis te omarmen, wijzen ze de boodschapper af. Vaak speelt trots een rol, maar soms ook een verborgen minderwaardigheidsgevoel dat men zelf niet herkent.
Het gevolg is desastreus. Kennis die vooruitgang kan brengen wordt genegeerd. Ervaringen uit landen die succesvol zijn geweest worden afgedaan als arrogantie. En zo blijft men dezelfde fouten herhalen.
De prijs van geslotenheid
De werkelijkheid is hard. Landen worden niet rijk door trots. Ze worden rijk doordat mensen bereid zijn te leren van degenen die verder zijn gekomen. Japan leerde van het Westen. Singapore leerde van de beste systemen ter wereld. Zuid-Korea deed hetzelfde.
Suriname zal pas echt vooruitgaan wanneer we stoppen met kennis afwijzen op basis van afkomst en beginnen te kijken naar de inhoud.
Zolang we dat niet doen, blijven we praten over ontwikkeling zonder die ooit echt te bereiken. Dat is misschien een ongemakkelijke conclusie, maar wel een die we onder ogen moeten durven zien.
R. Pinas
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
