Het blijft voor veel Surinamers een raadsel waarom sommige huisartsen zoveel moeite lijken te hebben met het doorverwijzen van patiënten naar een medisch specialist of met het aanvragen van uitgebreider bloedonderzoek.
Natuurlijk geldt dit nadrukkelijk niet voor alle huisartsen. Er zijn genoeg artsen die zorgvuldig luisteren en zonder onnodige drempels handelen wanneer de situatie daarom vraagt.
Toch is het een publiek geheim dat een deel van de patiënten het gevoel heeft te moeten bedelen om een verwijzing of om een uitgebreider onderzoek.
Onlangs legde een bevriende arts mij in vertrouwen uit waar volgens hem een belangrijk deel van het probleem vandaan komt.
Huisartsen zouden vanuit verzekeraars worden aangesproken wanneer zij relatief vaak doorverwijzen of uitgebreid laboratoriumonderzoek laten uitvoeren.
De boodschap zou zijn om terughoudend te zijn en alleen in de meest noodzakelijke gevallen extra onderzoeken aan te vragen. Uiteindelijk draait het om kostenbeheersing.
De patiënt mag geen kostenpost worden
Als dit inderdaad op grote schaal gebeurt, dan is dat een ontwikkeling die mij grote zorgen baart. Kostenbewaking is begrijpelijk en iedere samenleving moet verantwoord omgaan met zorguitgaven.
Maar zodra financiële overwegingen een doorslaggevende rol gaan spelen bij medische beslissingen, ontstaat een gevaarlijke situatie.
Een gemiste diagnose kan uiteindelijk veel duurder uitpakken dan een tijdige verwijzing of een uitgebreider bloedonderzoek.
Bovendien betekent uitstel vaak onnodig leed, onzekerheid en soms zelfs een verslechtering van de gezondheid van de patiënt.
Gezondheid hoort altijd voorop te staan
Een goed zorgsysteem zoekt naar een evenwicht tussen betaalbaarheid en kwaliteit. Dat evenwicht raakt zoek wanneer artsen zich geremd voelen om onderzoeken aan te vragen die medisch verantwoord zijn.
De professionele afweging van de behandelend arts hoort leidend te zijn, niet de angst om later op de vingers te worden getikt vanwege de kosten.
Als deze signalen kloppen, dan is het tijd voor een open discussie tussen huisartsen, verzekeraars en beleidsmakers.
Het primaire uitgangspunt van de gezondheidszorg moet altijd het welzijn van de patiënt zijn. Bezuinigen mag nooit belangrijker worden dan het vroegtijdig opsporen van ziekte en het bieden van de best mogelijke zorg.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
