Het is algemeen bekend dat veel ouderen van Surinaamse afkomst die in Nederland wonen, kampen met eenzaamheid.
Kinderen hebben het vaak druk met hun eigen leven, wonen soms ver weg of zijn in Suriname achtergebleven.
Maar de laatste tijd word ik geconfronteerd met een ontwikkeling die minstens zoveel zorgen baart. Ook jonge Surinaamse mannen in zowel Nederland en Suriname, soms zelfs tieners, voelen zich ontzettend eenzaam omdat ze geen vriendin kunnen vinden.
Verschillende jongeren vertellen mij dat ze dolgraag een relatie willen en naar eigen zeggen hun uiterste best doen om een geschikte partner te vinden. Toch lukt het niet.
Volgens hen stellen vrouwen tegenwoordig steeds hogere eisen. Vooral het ontbreken van een auto of een voldoende hoog inkomen zou een struikelblok zijn. Zonder financiële zekerheid lijken sommige jonge mannen nauwelijks kans te maken.
Jongeren vragen mij om een vriendin
Wat mij bijzonder opvalt is dat jongeren mij regelmatig vragen of ik misschien een leuke vriendin voor hen ken met wie ze iets kunnen opbouwen.
Dat zijn geen grapjes, maar soms oprechte verzoeken van jongens die zichtbaar behoefte hebben aan liefde, aandacht en gezelschap.
Een zoon van een vriendin uit Den Haag, pas 22 jaar oud, vertelde mij onlangs dat hij zich al jaren verschrikkelijk eenzaam voelt. Hij slaagt er maar niet in een vriendin te vinden en dat frustreert hem enorm.
De gevolgen mogen we niet onderschatten
Eenzaamheid is bepaald geen onschuldige kwestie. Langdurige gevoelens van afzondering kunnen leiden tot somberheid, depressieve klachten, onzekerheid, een negatief zelfbeeld en sociale terugtrekking.
Jongeren kunnen bovendien het gevoel krijgen dat ze niet aantrekkelijk of waardevol genoeg zijn.
Dat kan hun ontwikkeling, zelfvertrouwen en toekomstverwachtingen behoorlijk beïnvloeden.
Meer aandacht voor dit probleem
Natuurlijk heeft niemand recht op een relatie en mogen vrouwen hun eigen partnerkeuze en verwachtingen bepalen. Maar we moeten ook oog hebben voor de emotionele gevolgen bij jonge mannen die zich afgewezen en buitengesloten voelen.
Ik vind het een slechte ontwikkeling wanneer jongelingen al op hun twintigste het gevoel hebben dat ze er alleen voor staan.
Eenzaamheid mag niet uitsluitend worden gezien als een probleem van ouderen. Ook deze jonge generatie verdient aandacht, begrip en ondersteuning.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.






