Binnen mijn eigen kring hoor ik het de laatste jaren vaker. Mensen die zonder enige aarzeling gewoon vlees eten op Goede Vrijdag.
Waar vroeger vis bijna vanzelfsprekend op tafel kwam, lijkt die traditie voor sommigen langzaam te vervagen.
Tegelijkertijd zijn er nog genoeg gezinnen in Suriname die zich juist bewust voorbereiden op de paasperiode, met visgerechten die met zorg worden uitgekozen en bereid.
De achtergrond van het eten van vis op Goede Vrijdag ligt in de christelijke traditie, waarin deze dag in het teken staat van bezinning en soberheid.
Het vermijden van vlees wordt gezien als een vorm van respect en herdenking. Vis werd daarbij een alternatief dat wel was toegestaan. Het is een gebruik dat generaties lang is doorgegeven en voor velen nog steeds betekenis heeft.
Traditie onder druk in moderne samenleving
Toch merk ik dat die betekenis niet voor iedereen meer even zwaar weegt. In gesprekken geven mensen openlijk aan dat ze het “niet zo strikt” nemen. Sommigen weten wel waar de traditie vandaan komt, maar kiezen er bewust voor om die los te laten.
Anderen zijn er simpelweg niet mee opgegroeid of hebben er nooit echt bij stilgestaan. Het resultaat is een duidelijke verschuiving in hoe Goede Vrijdag wordt beleefd.
Tussen geloof, gewoonte en eigen keuze
Daar tegenover staat een groep die juist vasthoudt aan het ritueel. In deze huishoudens wordt vis nog altijd met aandacht voorbereid. Gebakken, gestoofd of verwerkt in soep. Het samen koken en eten krijgt dan een diepere lading, waarbij niet alleen smaak maar ook verbondenheid centraal staat.
Wat mij opvalt, is dat het uiteindelijk neerkomt op persoonlijke invulling. Suriname kent een diverse samenleving waarin tradities naast elkaar bestaan en zich voortdurend aanpassen.
Goede Vrijdag is voor de één een dag van strikte naleving, voor de ander gewoon een vrijdag als alle andere. Misschien zegt dat minder over respect en meer over hoe tradities in beweging blijven.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
