De roep om een themavergadering over de veiligheidssituatie in Suriname is begrijpelijk.
Burgers maken zich steeds meer zorgen over criminaliteit, geweld, grensoverschrijdende misdaad en het gevoel dat de overheid onvoldoende grip heeft op de veiligheid.
Wanneer de samenleving zich onveilig voelt, heeft De Nationale Assemblée als volksvertegenwoordiging de taak om kritisch te kijken naar het beleid en de regering ter verantwoording te roepen.
Maar tegelijkertijd rijst een fundamentele vraag: wordt veiligheid daadwerkelijk verbeterd door nog een parlementair debat, of dreigt het veiligheidsvraagstuk opnieuw een politiek schouwspel te worden waarbij partijen vooral naar elkaar wijzen?
Veiligheid vraagt om daden, niet alleen woorden
De samenleving heeft weinig aan vergaderingen waarin harde uitspraken worden gedaan, maar waar concrete oplossingen uitblijven.
Veiligheid is geen onderwerp dat alleen tijdens openbare vergaderingen met camera’s en publieke aandacht besproken moet worden.
Het vraagt om structurele aandacht, deskundige analyses, samenwerking tussen veiligheidsdiensten en politieke verantwoordelijkheid.
De kritiek vanuit het parlement dat het veiligheidsbeleid onvoldoende resultaat oplevert, verdient serieus onderzoek.
Burgers hebben recht op bescherming en verwachten dat de overheid effectief optreedt tegen criminaliteit. Maar kritiek alleen is onvoldoende. Wie verantwoordelijkheid draagt binnen het staatsbestel, moet ook bereid zijn om actief mee te werken aan oplossingen.
Ook het parlement moet naar zichzelf kijken
De opmerking dat parlementariërs ook hun eigen functioneren onder de loep moeten nemen, raakt een gevoelig maar belangrijk punt.
Controle op de regering vindt niet alleen plaats tijdens openbare vergaderingen. Het echte parlementaire werk gebeurt vaak in commissies, waar beleid diepgaander wordt besproken en waar bewindslieden kritisch kunnen worden bevraagd.
Wanneer commissievergaderingen onvoldoende worden bezocht of wanneer noodzakelijke quorumproblemen ontstaan, verliest het parlement een belangrijk instrument om beleid tijdig bij te sturen.
Een volksvertegenwoordiger kan niet alleen zichtbaar zijn wanneer de publieke opinie meekijkt, maar moet ook aanwezig zijn tijdens het minder zichtbare werk.
De veiligheid van burgers mag geen onderwerp worden dat alleen aandacht krijgt wanneer de maatschappelijke druk toeneemt.
Geen verdediging van een minister, maar verdediging van goed bestuur
De discussie over veiligheid mag niet worden gereduceerd tot de vraag of een bepaalde minister wel of niet goed functioneert.
Natuurlijk moet een minister van Justitie en Politie verantwoordelijkheid afleggen over het gevoerde beleid. Maar het veiligheidsvraagstuk overstijgt één persoon of één kabinet.
Criminaliteitsbestrijding vraagt om een langetermijnvisie, voldoende middelen, goed opgeleide manschappen, moderne technologie, effectieve samenwerking en een sterke rechtsstaat. Wanneer veiligheidsproblemen jarenlang blijven bestaan, is dat niet alleen een probleem van een minister, maar van het gehele systeem.
Gevoelige informatie vraagt om een andere aanpak
Tegelijkertijd moet worden erkend dat niet alle veiligheidsinformatie geschikt is voor een openbare vergadering. Details over operationele capaciteit, strategieën, kwetsbaarheden van veiligheidsdiensten en geplande acties kunnen niet zomaar publiek worden besproken.
Een serieuze aanpak betekent daarom ook dat het parlement moet weten wanneer openbaarheid gewenst is en wanneer vertrouwelijke behandeling noodzakelijk is. Nationale veiligheid mag niet worden opgeofferd aan politieke zichtbaarheid.
Van politieke discussie naar nationale aanpak
Suriname heeft behoefte aan een breed gedragen veiligheidsstrategie waarin regering, parlement, veiligheidsdiensten en samenleving samenwerken.
Een themavergadering kan waardevol zijn, maar alleen als deze leidt tot concrete afspraken, duidelijke verantwoordelijkheden en controle op de uitvoering.
De burger verwacht geen politieke strijd over wie de schuld draagt. De burger verwacht veiligheid op straat, bescherming van eigendommen en vertrouwen dat de overheid de situatie beheerst.
Het veiligheidsvraagstuk is te ernstig om te gebruiken als politiek instrument. Het is tijd dat alle betrokken partijen hun verantwoordelijkheid nemen en veiligheid behandelen als een nationale prioriteit.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
