Het is een herkenbaar beeld in Suriname. Afspraken die standaard later beginnen dan gepland, mensen die rustig binnenkomen terwijl iedereen al wacht, en het bijna achteloze “ik ben er toch” als verklaring.
Te laat komen lijkt voor sommigen geen uitzondering meer, maar een gewoonte die diep is ingebakken in het dagelijks leven.
Waarom we het blijven goedpraten
Wat mij opvalt, is dat er vaak excuses worden gezocht die het gedrag verzachten. Verkeer, drukte, nog even iets afmaken, of simpelweg een verkeerde inschatting van tijd.
Natuurlijk spelen deze factoren soms een rol, maar ze verklaren niet waarom het telkens weer gebeurt. Het echte probleem ligt vaak dieper. Ren gebrek aan planning en discipline, maar ook een houding waarbij tijd minder serieus wordt genomen.
In andere samenlevingen is punctualiteit bijna vanzelfsprekend. Daar wordt het respecteren van andermans tijd gezien als een vorm van wederzijds respect.
In Suriname lijkt dat besef minder sterk aanwezig. Te laat komen wordt te vaak genormaliseerd, waardoor het probleem zichzelf in stand houdt.
De impact die we onderschatten
De gevolgen zijn groter dan we denken. Werkafspraken lopen uit, productiviteit daalt en frustraties nemen toe. Ook in sociale kring zorgt het voor irritatie, al wordt dat niet altijd uitgesproken.
Op de lange termijn tast het zelfs betrouwbaarheid aan. Wie bekendstaat als iemand die altijd te laat komt, wordt minder serieus genomen.
Het doorbreken van dit patroon begint bij bewustwording. Niet door het probleem te bagatelliseren, maar door eerlijk te erkennen dat het gedrag gevolgen heeft.
Kleine aanpassingen kunnen al een groot verschil maken, zoals realistischer plannen en eerder vertrekken.
Te laat komen is geen onschuldige gewoonte. Het is een signaal van hoe wij omgaan met verantwoordelijkheid en respect. En dat is iets waar we als samenleving best kritischer naar mogen kijken.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
