Het is lastig te ontkennen: Surinamers die in Nederland opgroeien, naar school gaan, werken en meedoen in de maatschappij, denken anders dan hun soortgenoten in Suriname.
Een van de redenen hiervoor is dat ze worden aangemoedigd om kritisch na te denken en de vraag “waarom?” te stellen. Dit lijkt misschien simpel, maar het maakt een wereld van verschil.
In Nederland wordt het stellen van kritische vragen al vanaf jonge leeftijd gestimuleerd, zowel thuis als op school. Kinderen leren dat ze mogen en zelfs moeten begrijpen waarom iets gebeurt.
Dit zorgt ervoor dat ze niet zomaar aannemen wat anderen zeggen en situaties grondig analyseren. Het tegenovergestelde zie je helaas vaak in Suriname: veel mensen nemen dingen klakkeloos over omdat “het altijd zo is gedaan.”
Een treffend voorbeeld is hoe sommige Surinamers kinderen met blauwsel wassen, simpelweg omdat grootmoeder dat ooit deed.
Niemand vraagt zich af of het wel echt nodig is of gezond. Dit soort tradities worden zonder verder onderzoek voortgezet. Het durven stellen van kritische vragen ontbreekt vaak, deels door de manier waarop we zijn opgevoed.
In Suriname speelt hiërarchie een grote rol in de opvoeding. Ouderen of gezagsdragers worden vaak zonder tegenspraak gevolgd.
In Nederland is dat anders; daar is het normaal om ook ouders of leraren te bevragen. Deze culturele verschillen hebben impact op hoe je denkt en handelt.
Mijn eigen tijd in Nederland heeft me geleerd dat kritisch durven zijn een sleutel tot succes is. Niet alles slik je zomaar voor zoete koek.
Misschien kunnen wij Surinamers daar wat van leren. Kritisch zijn betekent immers niet dat je respectloos bent, maar dat je durft te groeien.
Foto ter illustratie.
