Nederland lijkt zich hardnekkig vast te bijten in de inmiddels overleden Desi Bouterse en zijn betrokkenheid bij de gebeurtenissen van 8 december 1982.
Deze jarenlange fixatie overschrijdt inmiddels de grens van gerechtigheid en schuift naar politieke inmenging, waarbij Suriname’s soevereiniteit regelmatig wordt ondermijnd.
Waarom blijft Nederland zich als een zelfbenoemde rechter opstellen, zelfs na het overlijden van Bouterse?
De betrokkenheid van Nederlandse en soms ook Amerikaanse ambassadeurs in de binnenlandse politiek van Suriname is al decennia een punt van zorg.
Hun constante aanwezigheid in discussies over de vervolging van Bouterse en hun openlijke standpunten leken bedoeld om invloed uit te oefenen op het politieke discours.
Het is opmerkelijk dat opeenvolgende Surinaamse regeringen deze inmenging nooit serieus hebben aangepakt.
Het gebrek aan een duidelijke reactie, zoals het op het matje roepen van deze diplomaten, doet vragen rijzen over de vastberadenheid van onze leiders om de soevereiniteit van Suriname te beschermen.
Bovendien is het pijnlijk dat de Nederlandse focus op Bouterse en de 8 decembermoorden gepaard gaat met een hardnekkige weigering om openheid te geven over hun eigen rol in deze donkere periode van onze geschiedenis.
De gesloten archieven en het gebrek aan verantwoordelijkheid ondermijnen iedere claim op een moreel hoogstaand oordeel.
De Surinaamse regering moet hier een krachtig standpunt innemen. Nederland en andere buitenlandse mogendheden moeten worden herinnerd aan de grenzen van hun rol.
Het niet openstellen van archieven en het blijven zaaien van verdeeldheid in Suriname zijn daden die meer zeggen over hun agenda dan over gerechtigheid.
Alleen door deze bemoeienis hardop te benoemen en te weigeren, kan Suriname een toekomst bouwen gebaseerd op zelfbeschikking en respect.
K. Felanti
