Ik merk het steeds vaker in mijn eigen omgeving. Vroeger betekende iemand naar Schiphol brengen bij Surinaamse families vaak dat je ook echt meeging.
Soms met meerdere auto’s, nog even koffie drinken, wachten tot de koffers waren ingecheckt en pas vertrekken wanneer de reiziger achter de controle verdwenen was.
Tegenwoordig gaat het vaker anders: koffer uit de achterbak, snelle brasa, “app als je bent geland” en weer de snelweg op.
Van uitzwaaien naar Kiss & Ride
Schiphol helpt die verandering trouwens wel een handje. De Kiss & Ride is bedoeld voor een zeer korte stop.
Wie mee naar binnen wil, moet parkeren in P1. Dat kost momenteel 2,60 euro per twintig minuten.
Toch denk ik niet dat het alleen om geld gaat.
Nederland draait sterk op tijd en planning. Iemand moet werken, kinderen moeten naar school en de chauffeur wil voor de spits weer weg zijn.
Voor iemand die uit Suriname komt, kan dat afstandelijk voelen. Jij vliegt straks duizenden kilometers en je familie heeft blijkbaar geen twintig minuten om nog even mee naar binnen te lopen.
Dat verschil in verwachtingen zorgde eerder zelfs voor ruzie binnen een Surinaamse familie.
Vakantiegangers voelden zich in de steek gelaten omdat familieleden vanwege hun werk niet naar Schiphol kwamen om hen uit te zwaaien.
Misschien is vliegen gewoon gewoner geworden
Ook reizen zelf is veranderd. Wie regelmatig tussen Amsterdam en Paramaribo vliegt, maakt van iedere vlucht niet meer dezelfde familiegebeurtenis.
Bij de eerste reis gaat iedereen mee. Bij de twintigste zegt men sneller: “Laat weten wanneer je er bent.”
En dankzij WhatsApp weten we tegenwoordig bijna alles. Eerst een bericht vanaf Schiphol, daarna een foto uit het vliegtuig en na aankomst meteen “ben geland”. Tegenwoordig is er zelfs WiFi aan boord.
Misschien is vooral het afscheid veranderd
Ik denk daarom niet automatisch dat families minder hecht zijn geworden. Misschien vindt het echte afscheid gewoon eerder plaats.
Thuis wordt gegeten, gepraat en geknuffeld. Daarna brengt één persoon de reiziger naar Schiphol.
Voor de generatie van onze ouders was Schiphol nog echt een plek waar hele families samenkwamen.
Vandaag is het soms vooral de plek waar je iemand vijf minuten voor de vertrekhal uit de auto laat.
De familieband hoeft dus niet verdwenen te zijn.
Alleen het uitzwaaien is een stuk korter geworden.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
