De discussie rond de aanhoudende wateroverlast in Paramaribo krijgt wederom een politiek karakter waarin verantwoordelijkheid vooral wordt doorgegeven in plaats van opgelost.
President Jennifer Simons wijst op jaren van verwaarlozing in het waterafvoersysteem, terwijl voormalig minister van Openbare Werken Riad Nurmohamed eerder in soortgelijke bewoordingen verwees naar eerdere regeringsperiodes als oorzaak van de achterstand.
Hoewel de politieke context verschilt, is het patroon opvallend gelijk: elke bestuurder legt de nadruk op de fouten of nalatigheid van vorige regeringen.
Van verklaring naar verwijt als standaardreactie
Waar Simons stelt dat de huidige situatie mede het gevolg is van eerdere verwaarlozing van waterafvoerwegen, voerde Nurmohamed in zijn periode een vergelijkbaar argument aan door te wijzen op decennialange onderinvestering en het uitblijven van onderhoud onder eerdere regeringen, waaronder de regering-Bouterse.
Het gevolg is dat de discussie over wateroverlast steeds minder gaat over concrete oplossingen en steeds meer over het aanwijzen van een vorige verantwoordelijke.
Een patroon dat zich herhaalt bij elke machtswissel
Wat deze uitwisseling blootlegt, is geen nieuw politiek fenomeen, maar een terugkerend patroon bij elke regeringswisseling.
De ene regering neemt afstand van het verleden en benadrukt de erfenis van achterstallig beleid, waarna de volgende regering exact dezelfde redenering toepast.
Zo wordt wateroverlast niet alleen een infrastructureel probleem, maar ook een vast onderdeel van politieke communicatie, waarin verantwoordelijkheid telkens één stap terug wordt geschoven.
Structureel probleem, cyclische verklaring
Ondertussen blijft de realiteit in in het land grotendeels onveranderd: terugkerende wateroverlast, gebrekkige afwatering en tijdelijke oplossingen die het probleem niet duurzaam oplossen. De inhoud van het debat verschuift, maar de kern blijft hetzelfde.
De kernvraag blijft daardoor onbeantwoord: als elke regering stelt dat zij een probleem heeft geërfd, wie draagt dan daadwerkelijk de verantwoordelijkheid om het definitief op te lossen?
Een politieke reflex zonder doorbraak
De uitspraken van zowel Simons als Nurmohamed laten vooral zien dat vingerwijzen een vaste reflex is geworden in het debat over infrastructuurproblemen.
Elke nieuwe beleidsperiode begint met dezelfde diagnose over het verleden, maar zonder dat dit leidt tot een fundamenteel andere aanpak.
Zolang die cyclus zich herhaalt, blijft wateroverlast niet alleen een technisch probleem, maar ook een spiegel van een politieke cultuur waarin verantwoordelijkheid steeds opnieuw wordt doorgeschoven.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
