Wanneer vliegtuigen vol Surinaamse Nederlanders richting Suriname vertrekken is het makkelijk om te denken dat het puur draait om familiebezoek en het opsnuiven van de warme sfeer.
Maar een andere belangrijke reden wordt vaak over het hoofd gezien: een zoektocht naar erkenning en eigenwaarde.
In Nederland voelen veel Surinaamse Nederlanders zich nog steeds tweederangs- of zelfs derderangsburgers.
Ondanks integratie en succesverhalen, ervaren velen in Nederland een subtiele en soms openlijke vorm van uitsluiting.
Ze moeten harder werken om serieus genomen te worden, worden regelmatig geconfronteerd met vooroordelen en voelen zich vaak niet volledig geaccepteerd in de samenleving.
Wanneer ze naar Suriname komen, verandert dat gevoel volledig. Hier worden ze vaak met open armen en respect ontvangen, zeker als ze “uit Holland” komen.
In de Surinaamse samenleving krijgen ze plots de status van een eersteklasburger. Dat gevoel van superioriteit en waardering, hoe tijdelijk ook, werkt bijna als een balsem voor het hart.
Het is een bevestiging van hun waarde, iets waar ze in Nederland vaak naar hunkeren.
Natuurlijk zijn er ook diegenen die willen pronken met hun successen, een mooie auto, dure kleding en verhalen over hun succesvolle leven in Europa.
Maar voor de meesten is het niet puur om indruk te maken; het is een manier om even te ontsnappen aan een wereld waar ze zich vaak niet helemaal thuis voelen.
Die erkenning is voor hen belangrijk omdat het hen herinnert aan wie ze zijn: trots, sterk en waardevol. En het is precies dat gevoel dat hen keer op keer naar Suriname trekt.
