Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij er soms aan erger hoe gemakkelijk in Suriname wordt gedacht over het geld van familie in Nederland of zelfs in de VS.
Alsof een Surinamer die in Amsterdam of Miami woont automatisch rijk is.
Alsof euro’s en dollars daar aan de bomen groeien.
Eerst de eigen rekening, daarna die van Suriname
Ik spreek regelmatig met Surinamers in het buitenland en hoor steeds hetzelfde verhaal.
De huur stijgt, boodschappen worden duurder, energie kost geld, verzekeringen moeten worden betaald en voor een normale woning moet inmiddels diep in de buidel worden getast.
De huren in Nederland zijn in juli 2026 opnieuw gestegen, gemiddeld met 4,4 procent ten opzichte van een jaar eerder.
Dat klinkt misschien als een percentage, maar voor iemand die iedere maand huur moet betalen is het gewoon een extra aanslag op het huishoudbudget.
En toch wordt daarna vaak de telefoon gepakt.
“Mama, wat heb je nodig?”
“Mijn jongen, kan je een beetje helpen?”
En de euro’s vertrekken opnieuw richting Suriname.
Ik vind dat wij daar eerlijker over moeten praten
Wat mij soms boos maakt is dat mensen in Suriname vergeten wat daarachter zit. Die valuta die wordt overgemaakt komt niet alleen uit een geldautomaat.
Daar staat iemand achter die zelf misschien in een kleine huurwoning woont, iedere ochtend vroeg opstaat om te werken en aan het einde van de maand ook moet rekenen.
Toch helpt die persoon. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat familie familie blijft.
De diaspora is geen onuitputtelijke geldkraan
Maar ergens houdt het op. De Surinamer in Nederland heeft ook kinderen die moeten studeren, een hypotheek of huur die betaald moet worden en een toekomst waarvoor gespaard moet worden.
Ik vind daarom dat wij in Suriname veel zuiniger moeten omgaan met de financiële steun uit het buitenland.
Want wie iedere maand opnieuw met de hand omhoog staat kan op een dag ontdekken dat er aan de andere kant niets meer uit de portemonnee komt.
Laten wij nooit vergeten dat achter iedere cent uit het buitenland iemand zit die zelf ook hard moet werken om rond te komen. De diaspora helpt Suriname al tientallen jaren.
Maar ook de diaspora verdient het om eens geholpen te worden met begrip.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
