Iedereen maakt fouten. Ook artsen. Dat is een realiteit die niemand ontkent.
Maar er is een wereld van verschil tussen een menselijke vergissing en ernstige nalatigheid met fatale of levensveranderende gevolgen voor een patiënt.
Juist daarom wordt het tijd dat Suriname serieus kijkt naar een onafhankelijk medisch tuchtrecht naar Nederlands model.
Te vaak hoor ik in Suriname verhalen van patiënten of nabestaanden die ervan overtuigd zijn dat er ernstige fouten zijn gemaakt, maar vervolgens nergens terechtkunnen.
Sommigen geven het op uit frustratie. Anderen weten niet eens welke rechten zij hebben. En weer anderen hebben het gevoel dat klachten achter gesloten deuren verdwijnen of dat artsen worden beschermd door collega’s, vrienden of persoonlijke netwerken.
Het Nederlandse model
In Nederland bestaat een onafhankelijk tuchtrecht voor de gezondheidszorg. Patiënten, familieleden en andere betrokkenen kunnen een klacht indienen tegen een arts of andere zorgverlener.
Vervolgens beoordeelt een onafhankelijk tuchtcollege de zaak. Niet op basis van vriendschappen, status of invloed, maar op basis van feiten, medische dossiers en professionele normen.
Wanneer een klacht gegrond wordt verklaard, kunnen maatregelen volgen die uiteenlopen van een waarschuwing en berisping tot een schorsing of zelfs het definitief schrappen van een arts uit het beroepsregister. Ernstige maatregelen worden bovendien openbaar gemaakt.
Dat systeem is niet bedoeld om artsen te pesten. Integendeel. Het beschermt goede artsen én patiënten. Het geeft vertrouwen dat fouten objectief worden onderzocht.
De patiënt verdient bescherming
In Suriname is het probleem niet alleen wat er gebeurt na een klacht. Het probleem is ook dat veel inwoners niet weten waar zij terechtkunnen. Procedures zijn vaak onduidelijk. Drempels zijn hoog.
Mensen voelen zich geïntimideerd door medische autoriteiten en beschikken meestal niet over de kennis of middelen om hun zaak goed naar voren te brengen. Dat moet veranderen.
Er zou een laagdrempelig meldpunt moeten komen waar iedereen eenvoudig een klacht kan indienen. Vervolgens moet een volledig onafhankelijke commissie onderzoeken of een arts volgens de professionele standaard heeft gehandeld.
Niet de positie van de arts moet centraal staan, maar de feiten.
Want uiteindelijk gaat het niet om het straffen van artsen. Het gaat om het beschermen van patiënten. Goede artsen hebben niets te vrezen van transparantie.
Juist degenen die ernstig nalatig zijn geweest, zouden moeten vrezen voor een systeem dat eindelijk onafhankelijk, eerlijk en objectief durft te oordelen. Dat is geen aanval op de medische stand. Dat is een teken van een volwassen samenleving.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
