Sommige mensen laten een afdruk achter die groter is dan hun eigen leven.
Voor ons als vrouwen is het overlijden van Marijke Indra Djawalapersad een verlies dat verder reikt dan de politieke arena.
Zij was de eerste vrouwelijke voorzitter van De Nationale Assemblee, maar vooral: zij was een vrouwelijke pionier die liet zien dat leiderschap geen kwestie is van geslacht, maar van lef, visie en doorzettingsvermogen.
Hoewel ik zelf nog jong was toen zij haar historische voorzitterschap begon, herinner ik me haar krachtige uitstraling.
Voor veel vrouwen was zij een bewijs dat je – ondanks kritiek en obstakels – rechtop kunt blijven staan in een politiek landschap dat vaak hard en meedogenloos is.
Ja, er was kritiek. Vooral over de oprichting van de BVD en de rol die zij speelde in de machtspositie van de toenmalige president Jules Wijdenbosch. Maar ondanks deze controverse staat vast dat Djawalapersad zich niet liet wegzetten of klein maken.
Zij had de moed om eigen keuzes te maken, ook al gingen die niet altijd de makkelijkste weg. Dat maakt haar, juist in retrospectief, een icoon.
Haar hervormingen als parlementsvoorzitter – zoals het terugdringen van buitenlandse snoepreisjes en het stopzetten van vergoedingen voor afwezigen – tonen dat zij begreep waar integriteit en efficiëntie om draaien.
Voor vrouwen die vandaag de dag streven naar invloed en verandering, blijft zij een voorbeeld: authentiek, principieel en compromisloos zichzelf.
Met haar overlijden verliest Suriname een vrouw die deuren heeft geopend waar generaties na haar nog doorheen kunnen lopen.
Haar erfenis is niet alleen politiek, maar ook maatschappelijk: de durf om ruimte in te nemen, waar je die zelf moet creëren.
Rust zacht, Marijke Djawalapersad. Uw nalatenschap leeft voort.
Sheila Mijnals
UMA Legal Aid & Marketing
