Relaties vragen altijd inzet, maar wanneer geliefden honderden of duizenden kilometers van elkaar verwijderd zijn komt daar een extra uitdaging bij.
Door studie, werk of familieomstandigheden belanden er mensen in een situatie waarin contact voornamelijk digitaal verloopt. Het roept de vraag op: hoe houd je een band levend als fysieke nabijheid ontbreekt?
Voor veel koppels in Suriname en daarbuiten is technologie de levenslijn geworden. Dagelijks videobellen, korte berichtjes tussendoor en zelfs samen online een film kijken zijn vaste rituelen die de afstand enigszins verzachten.
Een jonge vrouw die tijdelijk verblijft in Nederland en haar vriend in Paramaribo al zeven maanden niet zag vertelt aan GFC Nieuws Lifestyle dat ze toch elke ochtend een paar minuten bellen. “Dat geeft me het gevoel dat we samen aan de dag beginnen.”
Toch gaat het niet altijd vanzelf. Twijfels kunnen groeien als gesprekken oppervlakkiger worden of de communicatie minder regelmatig plaatsvindt.
Jaloezie speelt soms eveneens mee.
Een student uit Commewijne die eerder in een langeafstandsrelatie zat zegt dat de onzekerheid hem uiteindelijk te veel werd.
“Je weet nooit helemaal wat de ander doet en dat begon aan me te knagen. Langeafstandsrelaties vragen meer dan bellen en appen, zegt de ervaringsdeskundige.”
Volgens een door de redactie uitgevoerde literatuurstudie zijn vertrouwen en perspectief op de toekomst de belangrijkste pijlers van dit type relaties.
Als duidelijk is dat er een plan is om de afstand te overbruggen, bijvoorbeeld door samen te gaan wonen, blijft de motivatie groter. Ontbreekt dat vooruitzicht, dan wordt het vaak lastiger vol te houden.
Opvallend is dat een mensen ondanks de spanningen toch blijven investeren.
Voor sommigen is het een tijdelijke beproeving, voor anderen een lange periode van geduld en discipline. Maar wie ervoor kiest, doet dat meestal vanuit liefde en de overtuiging dat de band sterk genoeg is om afstand te overleven.
