NPS-parlementariër Jeffreu Lau vindt dat bij de benoeming van een nieuwe minister van Justitie en Veiligheid niet uitsluitend naar politieke verhoudingen moet worden gekeken.
Volgens hem moeten kennis van en ervaring met het veiligheidsapparaat zwaar meewegen.
De nieuwe bewindsman moet niet alleen in staat zijn beleid te formuleren, maar ook begrijpen hoe de veiligheidsdiensten in de praktijk functioneren en welke uitdagingen zij dagelijks ervaren.
Vertrek Monorath maakt nieuwe benoeming noodzakelijk
De discussie over de invulling van het ministerie van Justitie en Veiligheid is actueel geworden na het vertrek van Harish Monorath.
Hij diende op vrijdag 13 november zijn ontslag in bij president Jennifer Simons. Het ontslag werd formeel bekrachtigd en trad op 16 november in werking.
Het vertrek houdt verband met de ontwikkelingen rond de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS), waar Monorath eerder voorzitter was van de Raad van Commissarissen.
Zijn betrokkenheid bij de kwestie vormde aanleiding voor gesprekken met de president. Na bestudering van de beschikbare informatie concludeerde het staatshoofd dat zijn positie niet langer houdbaar was.
De strafklacht die in verband met de TAS-kwestie tegen Monorath en voormalig TAS-directeur Wendy Jap-A-Joe is ingediend, betekent op zichzelf niet dat strafrechtelijke schuld is vastgesteld.
Marinus Bee neemt voorlopig de leiding over
Na het vertrek van Monorath is het beheer van het ministerie voorlopig overgedragen aan Marinus Bee, minister van Binnenlandse Zaken. De formele overdracht vond op 16 november plaats. Bee neemt de leiding waar totdat een nieuwe minister wordt benoemd.
Met deze tijdelijke invulling is de bestuurlijke continuïteit voorlopig gewaarborgd. Tegelijkertijd ontstaat de vraag welke deskundigheid en ervaring de regering belangrijk vindt bij de selectie van een definitieve opvolger.
Kennis van het veiligheidsapparaat moet meewegen
Lau stelt dat het bij de benoeming van een nieuwe minister niet alleen moet gaan om politieke geschiktheid. Ook kennis van de veiligheidssector en ervaring met de dagelijkse praktijk van de veiligheidsdiensten zijn volgens hem van belang.
Daarbij werpt hij de vraag op of iemand die verantwoordelijk wordt voor het nationale veiligheidsbeleid ook voldoende moet weten van het functioneren van het Korps Politie Suriname (KPS).
Een achtergrond binnen het politiekorps kan volgens Lau waardevolle inzichten opleveren in de operationele uitdagingen waarmee politieambtenaren worden geconfronteerd.
Denk daarbij aan de beschikbare personele capaciteit, de middelen waarover het korps beschikt, de operationele aansturing en de omstandigheden waaronder agenten hun werk moeten uitvoeren.
Hij benadrukt echter dat een politieachtergrond geen absolute voorwaarde is om een goede minister te kunnen zijn. Deskundigheid, bestuurlijke ervaring, integriteit en inzicht in de veiligheidssector moeten volgens hem wel zwaar wegen.
Geen beleid dat uitsluitend op papier bestaat
Volgens Lau heeft Suriname geen behoefte aan een minister die uitsluitend beleidsplannen presenteert, zonder voldoende inzicht in de dagelijkse werkelijkheid van de veiligheidsdiensten.
De samenleving verwacht volgens hem een bewindsman die begrijpt wat er op straat speelt, de uitdagingen binnen het veiligheidsapparaat kent en verantwoordelijkheid neemt voor concrete resultaten.
De nieuwe minister zal daarom niet alleen moeten kijken naar beleidsdocumenten en bestuurlijke structuren, maar ook naar de uitvoering van het veiligheidsbeleid.
De samenwerking tussen de verschillende veiligheidsdiensten, de positie van het politiepersoneel en de effectiviteit van de criminaliteitsaanpak behoren daarbij belangrijke aandachtspunten te zijn.
Politieke benoeming of deskundige keuze?
De invulling van de ministerspost is niet alleen een bestuurlijke aangelegenheid, maar ook een politieke keuze. De vraag is in hoeverre de regering bij de benoeming prioriteit geeft aan de verdeling van functies binnen de coalitie of aan de deskundigheid die nodig is om het ministerie effectief te leiden.
Lau vindt dat de belangen van de samenleving daarbij voorop moeten staan. De verantwoordelijkheid voor Justitie en Veiligheid vraagt volgens hem om meer dan politieke vertegenwoordiging.
Het ministerie moet worden geleid door iemand die de veiligheidssector begrijpt, gezag kan uitoefenen en in staat is beleid om te zetten in zichtbare resultaten.
De centrale vraag blijft daarom: kiest Suriname voor een benoeming die vooral voortkomt uit politieke verhoudingen, of krijgt deskundigheid en ervaring in de veiligheidssector het gewicht dat deze verantwoordelijkheid vereist?






