Hoe langer ik sociale media volg, zowel in Suriname als binnen de Surinaamse gemeenschap in Nederland, hoe vaker ik mezelf dezelfde vraag stel: gunnen wij elkaar eigenlijk wel succes?
Het valt mij op dat de reacties opvallend vaak een negatieve ondertoon hebben. Er wordt getwijfeld aan hoe iemand aan zijn geld komt, er worden spottende opmerkingen gemaakt of er wordt gezocht naar een foutje om de prestatie van een persoon minder indrukwekkend te laten lijken.
Complimenten zijn er ook, maar naar mijn gevoel veel minder dan je zou verwachten.
Waarom is succes van een ander soms moeilijk te accepteren?
Psychologen wijzen erop dat jaloezie een normale menselijke emotie is. Het probleem ontstaat wanneer mensen die gevoelens niet herkennen of erkennen.
Het succes van een ander kan dan onbewust worden ervaren als een herinnering aan eigen teleurstellingen, gemiste kansen of doelen die nog niet zijn bereikt.
Mensen die zelf niet tevreden zijn over hun leven, werk of financiële situatie kunnen daardoor sneller geneigd zijn om prestaties van anderen te relativeren of af te kraken.
Negatieve opmerkingen worden dan een soort uitlaatklep voor frustraties die eigenlijk ergens anders vandaan komen.
De Surinaamse gemeenschap groeit door elkaar te steunen
Wat ik jammer vind, is dat een cultuur van afgunst uiteindelijk niemand vooruithelpt. Wanneer mensen bang zijn voor negatieve reacties, zullen sommigen hun successen minder snel delen of zelfs hun ambities temperen.
Een sterke samenleving ontstaat juist wanneer mensen elkaar aanmoedigen. Het succes van een Surinamer hoeft geen verlies te betekenen voor een andere Surinamer. Integendeel, het kan juist laten zien wat mogelijk is.
Misschien moeten we onszelf daarom vaker afvragen waarom een compliment soms zo moeilijk lijkt, terwijl kritiek zo gemakkelijk wordt gegeven.
Want een land waarin mensen elkaar succes gunnen, heeft uiteindelijk veel meer kans om vooruit te komen dan een samenleving waarin men elkaar liever naar beneden haalt.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
