Er is een pijnlijk patroon in de relatie tussen Guyana en Suriname. Guyana eist, dreigt en duwt. Suriname nuanceert, verklaart en buigt.
Steeds opnieuw. Millimeter voor millimeter verliest ons land niet alleen terrein, maar vooral respect.
De recente heffingenkwestie op de Corantijnrivier is geen opzichzelfstaand incident. Het is het zoveelste bewijs dat President Irfaan Ali Suriname openlijk kleineren kan zonder dat er een serieuze tegenreactie komt.
Ali’s dreigement: van diplomatie naar dominantie
Suriname past gewoon haar eigen wetgeving toe op de Corantijnrivier. Geen nieuw beleid, geen provocatie, gewoon consistentie rond veiligheid, navigatie en onderhoud van de waterweg. Toch springt President Ali direct in de aanval.
Publiek, hard en dreigend. “Guyana zal ingrijpen als dit niet wordt opgelost,” waarschuwt hij. Ingrijpen. Dat is geen taal van goede buren. Dat is de taal van iemand die zich superieur voelt en weet dat de ander niet terugbijt.
Ali praat mooi over “reciprociteit”. Hij beweert dat Surinaamse bedrijven in Guyana dezelfde kansen krijgen. Maar ondertussen dreigt hij met tegenmaatregelen omdat Guyanese hout- en steenbedrijven last hebben van onze heffingen.
Dit is geen wederkerigheid. Dit is pure machtsprojectie. Guyana voelt zich sterk door de olie-inkomsten en internationale aandacht.
Suriname voelt zich onzeker – en in de geopolitiek is onzekerheid bloed in het water. Ali test hoe ver hij kan gaan, en tot nu toe komt hij ermee weg.
Tigri: De nationale schande die niemand durft aan te raken
Terwijl de discussie over de Corantijnrivier woedt, blijft de echte olifant in de kamer ongemoeid: Tigri. Guyana geeft geen millimeter terug van dit gebied dat historisch en juridisch bij Suriname hoort.
Ze gedragen zich alsof Tigri altijd al van hen is geweest. Ze ontginnen, ze bouwen, ze controleren. En wat doet Suriname? Niets. Geen internationale arbitrage, geen juridische procedure, geen strategische druk, geen publieke campagne. Alleen stilte.
Die stilte is geen wijsheid. Het is zwakte. Decennialang kijken we weg terwijl ons grondgebied langzaam maar zeker verdwijnt uit onze handen.
Guyana speelt consistent offensief op élk vlak – rivier, zee, grens, economie. Suriname kiest keer op keer voor de rol van beleefde underdog die hoopt dat het probleem vanzelf verdwijnt. Dat gebeurt niet. Het wordt alleen maar erger.
Binnenlands stoer, buitenlands zwak
Wat de situatie extra wrang maakt, is het contrast met het binnenlandse optreden van de regering-Simons. Thuis wordt er stevig opgetreden.
Potentieel corrupte politici worden vervolgd, dossiers worden geopend en er wordt met veel bombarie over daadkracht gesproken. De camera’s draaien en de stoere taal vloeit rijkelijk.
Maar tegenover Guyana? Complete radiostilte. Geen ruggengraat. Geen duidelijke strategie. Geen leider die opstaat en zegt: tot hier en niet verder.
We durven onze eigen mensen aan te pakken, maar we durven ons eigen grondgebied niet te verdedigen. Dat is geen leiderschap. Dat is schijnheiligheid.
We hebben generaals met sterren, titels en uniformen. Het leger groeit in hiërarchie. Maar waar is die militaire assertiviteit als het Tigri betreft? Waar zijn de bevelhebbers wanneer Guyana dreigt en ons territorium ondermijnd wordt?
Nergens. We bouwen een façade van kracht voor binnenlands gebruik, terwijl we buitenlands terrein verliezen zonder ook maar een schot te lossen.
Guyana speelt het spel, Suriname zit op de bank
Guyana begrijpt geopolitiek beter dan wij. Zij zetten druk, controleren terrein en domineren het narratief. Zij handelen consequent en agressief.
Wij schrijven persberichten, benadrukken dat “het geen nieuw beleid is” en hopen op dialoog en “goede betrekkingen”. Nieuwsflash: dialoog zonder ruggengraat is capitulatie.
Niemand neemt een land serieus dat zichzelf niet serieus neemt. Guyana ziet Suriname niet als gelijke partner, maar als een zwakke buur die je kunt managen. Een land dat altijd reageert, maar nooit initieert. Een land dat verdedigt met woorden in plaats van met strategie.
De tijd van zachte woorden en beleefde persberichten is voorbij. Suriname moet nu kiezen: blijven we de lummel van de buurt of laten we eindelijk onze tanden zien?
Concreet betekent dat:
Tigri onmiddellijk internationaliseren en een juridische procedure starten bij het Internationaal Gerechtshof
Diplomatieke en economische druk opbouwen
Duidelijke rode lijnen trekken op de Corantijn en elders
Stoppen met alleen reageren en beginnen met sturen
Respect wordt niet gegeven. Respect wordt afgedwongen.
De keuze is nu
Suriname staat op een kruispunt. Blijven we diplomatiek voorzichtig, politiek afgeleid en strategisch passief? Of worden we eindelijk assertief, zichtbaar en onmiskenbaar aanwezig op het regionale toneel?
Hoe lang accepteren we nog dat Guyana eist, dreigt en wint, terwijl Suriname alleen maar uitlegt? Hoe lang blijven we het land dat gelijk heeft, maar zich gedraagt alsof het ongelijk heeft?
President Simons, de ogen van het Surinaamse volk zijn gericht op u. President Ali lacht u uit zolang u blijft buigen. Het is tijd om op te staan. Anders verliest Suriname niet alleen Tigri, maar ook haar geloofwaardigheid, haar positie en uiteindelijk zichzelf.
Conclusie
Suriname staat op een historisch kruispunt. Of we kiezen er nu voor om eindelijk onze tanden te laten zien, of we accepteren dat we voorgoed de zwakke, buigzame buurman van Guyana blijven.
President Ali heeft ons keer op keer getest, bedreigd en vernederd – op de Corantijn, in Tigri en op elk ander terrein – terwijl de regering-Simons binnenlands stoer doet en buitenlands zwijgt.
Genoeg is genoeg
De tijd van beleefde persberichten, hoopvolle dialoog en strategische afwezigheid is voorbij. Tigri is geen detail, het is een nationale schande.
Respect wordt niet cadeau gedaan; respect wordt afgedwongen. Suriname moet Tigri internationaliseren, juridische procedures starten en duidelijke rode lijnen trekken. Niet met woede, maar met vastberadenheid en ruggengraat.
Want als we nu niet handelen, dan verliest dit land meer dan alleen grondgebied. Dan verliest het zijn waardigheid, zijn geloofwaardigheid en uiteindelijk zichzelf.
Het moment is nu. Buigen of bijten. De keuze ligt bij ons.
Ashwin Ramcharan
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
