Suriname moet definitief afstappen van een systeem waarin onze natuurlijke rijkdommen vooral worden gezien als een middel voor persoonlijk gewin.
Buitenlandse bedrijven komen doorgaans niet naar Suriname uit liefde voor ons land. Zij komen omdat hier grondstoffen zijn en omdat daar economische belangen aan verbonden zijn. Dat is op zichzelf niet vreemd. Het is aan Suriname om te bepalen onder welke voorwaarden die samenwerking plaatsvindt.
Het wordt problematisch wanneer Surinamers zelf concessies verkrijgen en deze vervolgens voor persoonlijk gewin doorverkopen of overdragen aan buitenlandse bedrijven. Dan rijst een fundamentele vraag: wie profiteert uiteindelijk van de rijkdommen van Suriname?
Wie beschermt het landsbelang?
Vaderlandsliefde betekent niet alleen dat je trots bent op Suriname. Het betekent ook dat je bereid bent om verder te kijken dan je eigen belang.
Onze grond, bossen, mineralen, olie en andere natuurlijke hulpbronnen zijn niet alleen onderdeel van het heden. Ze behoren ook tot het toekomstperspectief van generaties die vandaag nog niet eens zijn geboren.
Wie vandaag een concessie omzet in persoonlijk financieel voordeel, kan morgen niet doen alsof de gevolgen uitsluitend zijn verantwoordelijkheid niet aangaan. De keuzes van vandaag bepalen hoeveel er voor morgen overblijft.
Geef Surinamers de middelen
Suriname moet daarom veel sterker investeren in eigen ondernemers, vakmensen en jongeren. Niet alleen met mooie woorden, maar met kennis, opleiding, technologie, machines, financiering en toegang tot markten.
Waarom zouden Surinamers alleen arbeidskrachten moeten leveren terwijl anderen de technologie, verwerking en grootste economische waarde beheersen?
Als wij onze grondstoffen duurzaam en verantwoord willen benutten, moeten wij ook de capaciteit ontwikkelen om daar zelf zoveel mogelijk waarde uit te halen.
Buitenlandse samenwerking, maar onder Surinaamse voorwaarden
Buitenlandse investeringen en samenwerking hoeven daarbij niet te worden afgewezen. Maar samenwerking moet iets opleveren voor beide partijen en vooral bijdragen aan de ontwikkeling van Suriname.
Dat betekent transparante afspraken, bescherming van natuur en leefomgeving, daadwerkelijke kennisoverdracht, ontwikkeling van Surinaamse bedrijven en een eerlijk aandeel in de economische opbrengsten.
Onze natuurlijke rijkdommen mogen niet uitsluitend een exportproduct zijn waarvan de grootste waarde elders wordt gecreëerd.
De toekomst kan niet worden verkocht
De vraag is uiteindelijk niet of buitenlanders welkom zijn. De vraag is wat Suriname met zijn eigen rijkdom doet.
Willen wij een land blijven dat grondstoffen verkoopt en afhankelijk blijft van anderen voor kennis, technologie en kapitaal? Of bouwen wij aan een economie waarin Surinamers zelf steeds meer eigenaar worden van de kennis, productie en waardecreatie?
Onze rijkdommen zijn geen persoonlijke erfenis van degenen die vandaag toegang krijgen tot een concessie.
Wat van Suriname is, moet uiteindelijk bijdragen aan de ontwikkeling van Suriname. Niet alleen aan de rijkdom van enkelen.
Ben M.D.
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
