In Paramaribo leven tientallen mensen met mentale problemen in stilte tussen hoop en wanhoop.
Ze zijn niet ziek genoeg om opgenomen te blijven in het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS), maar ook niet sterk genoeg om zelfstandig te wonen.
Een tussenoplossing ontbreekt, en dat zorgt voor schrijnende situaties.
Na een opname en behandeling keren deze mensen terug naar een omgeving die vaak niet geschikt is voor herstel.
Er is in Suriname geen systeem zoals in Nederland dat deels door de ziektekostenverzekering wordt gedekt, waar ‘beschermd wonen’ hulp biedt aan psychisch kwetsbaren.
Geen opvanghuizen, geen begeleid wonen, geen gestructureerde nazorg. Althans voor personen die dat niet zelf kunnen betalen. De verantwoordelijkheid valt volledig op familieleden en vrienden, die meestal geen ervaring hebben met langdurige mentale zorg.
De druk op deze naasten is groot. Niet alleen omdat het mentaal en fysiek zwaar is, maar ook omdat het vaak gepaard gaat met schaamte, onbegrip en gebrek aan ondersteuning.
Sommige patiënten raken opnieuw in de problemen en keren herhaaldelijk terug naar het PCS. Anderen verdwijnen uit beeld en leiden een geïsoleerd bestaan.
Volgens Suriname- analist annex criticus R. Pinas is het probleem al jaren bekend, maar blijft structurele actie uit.
“Er is behoefte aan woningen waar begeleiding aanwezig is. Niet alles hoeft groots of duur te zijn, als het maar veilig en stabiel is,” aldus Pinas in een korte reactie aan GFC Nieuws.
