De brief van minister Lalinie Gopal aan DNA-voorzitter Ashwin Adhin raakt aan een fundamenteel beginsel van goed bestuur: de eigen verantwoordelijkheid van publieke ambtsdragers.
Als zou blijken dat DNA-lid Hakim Lalmohamed na zijn beëdiging als parlementariër salaris is blijven ontvangen als onderdirecteur van het Nationaal Jeugd Instituut (NJI), dan is de belangrijkste vraag niet waarom de minister dit nu onderzoekt, maar waarom de parlementariër daar zelf geen melding van heeft gemaakt.
Een volksvertegenwoordiger kent zijn wettelijke positie
Van een lid van De Nationale Assemblée mag worden verwacht dat hij de wet kent. Juist een parlementariër behoort te weten welke functies verenigbaar zijn met het lidmaatschap van het parlement en welke financiële aanspraken daarbij horen.
Wanneer de wet bepaalt dat een parlementariër niet tegelijkertijd een functie binnen de overheid kan blijven vervullen, brengt dat ook een eigen verantwoordelijkheid met zich mee.
Een volksvertegenwoordiger hoeft niet te wachten totdat een ministerie, personeelsafdeling of minister ontdekt dat er mogelijk iets misgaat.
Integriteit begint bij zelfmelding.
Een onverschuldigde betaling is niet alleen de verantwoordelijkheid van de overheid
Vaak wordt gewezen naar de overheid wanneer onverschuldigde betalingen plaatsvinden. Natuurlijk heeft de overheid een zorgplicht voor een correcte salarisadministratie.
Maar ook degene die een betaling ontvangt, weet of behoort te weten waarop hij recht heeft.
Wanneer iemand maandelijks salaris ontvangt voor een functie die hij wettelijk niet langer mag bekleden, mag van hem worden verwacht dat hij dit onmiddellijk meldt en corrigeert. Dat is niet alleen een juridische kwestie, maar vooral een morele verantwoordelijkheid.
Publieke middelen behoren immers zorgvuldig te worden beheerd.
Het voorbeeld begint bij de volksvertegenwoordiger
Parlementariërs controleren ministers, beoordelen begrotingen en spreken de regering aan op rechtmatigheid en verantwoord financieel beheer.
Juist daarom moeten zij zelf aan de hoogste integriteitsnorm voldoen.
Een volksvertegenwoordiger die anderen aanspreekt op behoorlijk bestuur, moet zelf laten zien hoe behoorlijk bestuur eruitziet.
Dat betekent transparantie, eerlijkheid en het onmiddellijk corrigeren van een situatie waarin mogelijk ten onrechte overheidsgeld wordt ontvangen.
Geen kwestie van politieke voorkeur, maar van geloofwaardigheid
Deze discussie mag geen partijpolitieke lading krijgen.
Het maakt niet uit tot welke partij een parlementariër behoort. Dezelfde norm moet voor iedere gekozen volksvertegenwoordiger gelden.
Wanneer burgers zien dat politici zichzelf niet houden aan de normen die zij aan anderen opleggen, wordt het vertrouwen in de politiek verder uitgehold.
Vertrouwen is moeilijk op te bouwen, maar kan door één integriteitskwestie ernstig worden beschadigd.
Als de feiten worden bevestigd, past slechts één conclusie
Mocht uit de gevraagde documenten blijken dat na de beëdiging inderdaad salaris is blijven doorlopen waarop geen recht meer bestond, dan is terugbetaling vanzelfsprekend.
Maar daarmee is de zaak niet afgedaan.
Dan rijst ook de vraag of iemand die nalaat zelf melding te maken van een dergelijke situatie nog het juiste voorbeeld geeft als volksvertegenwoordiger.
Integriteit is immers meer dan het terugbetalen van geld; het gaat om het nemen van verantwoordelijkheid voordat anderen daarop moeten wijzen.
H. Smeltz
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
