Het bloedbad dat zich zondagochtend in Meerzorg heeft afgespeeld, laat Suriname geschokt en in rouw achter. Minstens negen mensen, onder wie kinderen, verloren op gruwelijke wijze het leven.
Wat deze tragedie nog schrijnender maakt, is het feit dat de dader patiënt was van het Psychiatrisch Centrum Suriname en onder behandeling stond van een psychiater.
Dit was geen onzichtbaar gevaar. Dit was een bekend risico.
Onder behandeling, maar toch ontspoord
De verdachte stond onder medische begeleiding, maar pleegde desondanks een daad die een hele gemeenschap heeft verwoest.
Dat roept fundamentele vragen op over de effectiviteit, continuïteit en opvolging binnen de geestelijke gezondheidszorg.
Behandeling alleen is niet voldoende als er geen structurele monitoring, risico-inschatting en ingrijpen plaatsvindt wanneer signalen verergeren. Psychische zorg kan niet vrijblijvend zijn wanneer de veiligheid van anderen in het geding is.
Waarschuwingen die genegeerd zijn
Volgens informatie uit de omgeving heeft de moeder van de overleden kinderen herhaaldelijk hulp gezocht. Zij trok aan de bel, uit angst en nood, maar kreeg geen daadwerkelijke bescherming. In plaats daarvan werd zij doorverwezen naar de afdeling huiselijk geweld.
Doorverwezen, maar niet geholpen.
Gehoord, maar niet beschermd.
Dit illustreert pijnlijk hoe versnipperd het systeem is: instanties werken langs elkaar heen, terwijl de dreiging zich midden in een gezin afspeelt.
Van zorg naar opsluiting en opnieuw falen
Na zijn aanhouding, waarbij de verdachte de hulpdiensten aanviel en door de politie in zijn benen werd geschoten, werd hij ondergebracht in het cellenhuis. Daar heeft hij zich later verhangen.
Ook dit is een falen. Wanneer iemand bekend is met ernstige psychische problematiek, mag detentie nooit plaatsvinden zonder intensief toezicht en gespecialiseerde zorg. Het systeem faalde niet één keer, maar op meerdere cruciale momenten.
Geestelijke gezondheidszorg als sluitpost
Dit drama onderstreept een ongemakkelijke waarheid: geestelijke gezondheidszorg is in Suriname structureel ondergefinancierd, onderbezet en reactief in plaats van preventief. Er wordt pas gehandeld wanneer het te laat is.
Investeren in mentale gezondheid is geen luxe of sociaal project, maar een kwestie van publieke veiligheid. Preventie kost geld, maar nalatigheid kost levens.
De pijnlijke conclusie
Kinderen zijn overleden. Buurtbewoners zijn vermoord. Een moeder riep om hulp en werd niet beschermd. Een patiënt was bekend, maar niet voldoende begeleid. En uiteindelijk is ook de verdachte overleden zonder dat de samenleving antwoorden heeft gekregen.
Dit was geen ongeluk. Dit was een keten van gemiste kansen.
Zolang geestelijke gezondheidszorg, jeugdbescherming, politie en maatschappelijke diensten niet werkelijk samenwerken, blijven we dit soort tragedies herhalen – steeds met dezelfde woorden, dezelfde beloftes en dezelfde stilte daarna.
Sheila Mijnals
