Een trouwe lezer van mijn columns, een dame die in Nederland woont en al geruime tijd in de zorg werkt, deed mij onlangs een opvallende voorspelling.
Volgens haar zou kunstmatige intelligentie in combinatie met robots in de nabije toekomst een belangrijke rol kunnen spelen bij het verminderen van eenzaamheid onder oudere Surinamers in Nederland.
Ze vertelde mij dat zij in haar werk regelmatig ouderen ziet die kampen met ernstige eenzaamheid.
Sommige ouderen hebben weinig bezoek, zien hun kinderen en kleinkinderen niet vaak genoeg of missen de vertrouwde sociale contacten die zij vroeger hadden.
Dat raakte mij, vooral omdat eenzaamheid niet altijd zichtbaar is. Iemand kan in een verzorgingshuis wonen of zelfstandig thuis verblijven en zich toch ontzettend alleen voelen.
Een robot als maatje in huis
Haar voorspelling klinkt misschien als sciencefiction, maar de ontwikkeling is al gaande. AI-robots kunnen gesprekken voeren, vragen beantwoorden, herinneringen ophalen en ouderen eraan herinneren dat het tijd is om medicijnen in te nemen.
Sommige systemen kunnen zelfs gezichten herkennen en gesprekken afstemmen op eerdere interacties.
Stel je eens voor dat een oudere Surinamer met zo’n robot over vroeger kan praten, herinneringen aan Paramaribo kan ophalen of gewoon dagelijks een praatje kan maken.
Dat zou voor bepaalde mensen een welkome aanvulling kunnen zijn.
Technologie kan niet alles vervangen
Toch moeten we realistisch blijven. Een robot kan gezelschap bieden, maar geen menselijke warmte, een omhelzing of oprechte betrokkenheid van familie en vrienden volledig vervangen.
Bovendien zijn betaalbaarheid, privacy en gebruiksgemak belangrijke aandachtspunten.
Wat brengt de toekomst?
Ik denk dat mijn lezeres best een punt heeft. AI-robots kunnen een waardevolle aanvulling worden in de ouderenzorg.
Maar laten we niet vergeten dat de beste technologie ter wereld geen excuus mag worden om ouderen minder vaak te bezoeken. Een robot kan praten, maar menselijke aandacht blijft onmisbaar.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
