De woede richting president Chan Santokhi is onmiskenbaar en voelbaar, zeker op sociale media waar genadeloze kritiek over hem heen stroomt.
Veel mensen in Suriname voelen zich verraden door de man die ooit hoop gaf op verandering. Santokhi zou de koers wijzigen, de corruptie aanpakken en de economie weer op de rit krijgen.
Maar in plaats van verlichting, ervaren velen een steeds zwaardere last in hun portemonnee. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zoveel Surinamers een diepe hekel aan hem hebben gekregen.
Waarom die woede? Het draait om geld, of liever gezegd, het gebrek eraan. Steeds hogere belastingen, stijgende kosten voor basisvoorzieningen en een dalende koopkracht hebben veel Surinamers tot het uiterste gedreven.
Voor een groot deel van de samenleving betekent dit dag in dag uit strijd om rond te komen, met amper ruimte voor onverwachte uitgaven of wat luxe. Terwijl de regeringsleiders hun ambities verkondigen, worstelen de mensen om te overleven.
Als je al moeite hebt om je gezin te onderhouden, voelt elke extra financiële druk als een mokerslag. Het is alsof de regering, die zou moeten zorgen voor stabiliteit en welzijn, juist degene is die de schroeven aandraait.
Dit versterkt de kloof tussen de leiders en de burgers die steeds minder vertrouwen hebben in hun eigen toekomst. Santokhi’s beleid raakt hen in hun kern – hun financiële zekerheid en waardigheid – en die pijn vergeten ze niet zomaar.
Foto ter illustratie.
