De laatste tijd zie ik steeds vaker een patroon dat me zorgen baart. Het lijkt alsof we collectief vergeten zijn hoeveel moois Suriname te bieden heeft.
Bij elk nieuwsbericht staat de kritiek alweer klaar. Alles wordt afgekraakt. Alsof we leven in een land waar niets deugt en alles verloren is.
Maar dat beeld klopt niet. Suriname is veel meer dan de fouten van de regering of het gebrek aan voorzieningen.
We zijn een land waar culturen niet botsen, maar samenleven. Hindostanen, Creolen, Javanen, Marrons, Chinezen en inheemsen vormen samen een unieke samenleving. Die harmonie is bijzonder en zeldzaam.
Ook onze natuur verdient waardering. Van de oude plantages tot de groene pracht van het binnenland: mensen uit andere landen reizen ondanks te hoge ticketprijzen ver om dat te kunnen zien.
En wij? Wij lijken het vaak niet eens meer te merken.
Natuurlijk is er genoeg dat beter kan. Maar als we alleen focussen op wat fout gaat, raken we verblind voor wat goed gaat.
Denk aan de mensen die elke ochtend vroeg opstaan om hun zelfgemaakte snacks te verkopen langs de weg, de boeren die met beperkte middelen toch blijven zorgen voor verse producten op de markt, en de kleine ondernemers die elke dag doorgaan ondanks de obstakels, dat zijn ook verhalen die verteld mogen worden.
Suriname is geen hopeloos land. Het is een land vol mogelijkheden, als we ervoor kiezen om ze te zien.
