Met de naderende verkiezingen laait de discussie over de nalatenschap van Desi Bouterse weer op.
Zijn aanhangers prijzen hem als een man van het volk, een revolutionair die Suriname uit koloniale structuren trok en sociale vooruitgang bracht.
Zijn tegenstanders herinneren hem echter als de architect van dictatuur, schendingen van mensenrechten en economisch wanbeleid. De vraag is: welke kant weegt zwaarder?
Bouterse wordt door velen geroemd om infrastructurele werken zoals bruggen en de uitbreiding van water- en elektriciteitsnetwerken.
Ook Staatsolie, het paradepaardje van Suriname, wordt vaak aan hem toegeschreven. Maar was het werkelijk zijn visie die de motor achter deze ontwikkeling was?
Feit is dat Eddy Jharap, een technocraat, al vóór 1980 geloofde in de potentie van Surinaamse olie. De militaire machthebbers gaven slechts het startsein, maar Staatsolie’s succes werd behaald door deskundigen, niet door revolutionaire idealen.
Bovendien kunnen de positieve aspecten van zijn bewind niet los worden gezien van de rampzalige gevolgen.
De staatsgreep van 25 februari 1980 bracht geen structurele vooruitgang, maar leidde tot instabiliteit en de moord op politieke tegenstanders in 1982. De rechtsstaat werd ondermijnd, democratische instituten verzwakt en de economie ging achteruit.
De binnenlandse oorlog in de jaren ’80, met duizenden doden en ontheemden, was een direct gevolg van zijn repressieve beleid.
Onder zijn democratisch verkozen regeringen (2010-2020) escaleerde het economische wanbeheer. Corruptie, vriendjespolitiek en een uit de hand gelopen schuldenlast brachten Suriname aan de rand van faillissement. Ondanks mooie beloften werd het volk uiteindelijk opgezadeld met hyperinflatie en diepe armoede.
Bouterse’s dood heeft een emotionele discussie op gang gebracht. Zijn sympathisanten noemen hem een ‘volksleider’, terwijl zijn tegenstanders hem herinneren als een man die Suriname decennialang in zijn greep hield.
Wat vaststaat is dat nostalgie geen beleidsvisie is.
De verkiezingen van 25 mei 2025 moeten niet gaan over het verleden, maar over de toekomst van Suriname.
Ben M.D.
