Een buitenlandse man of vrouw die een relatie krijgt met een Surinamer, kan ontdekken dat de schoonfamilie zich behoorlijk met het privéleven bemoeit.
In mijn eigen omgeving zie en hoor ik hoe sommige Nederlandse partners daar flink tegenaan lopen.
Vooral wanneer familieleden gewend zijn dat hun wensen altijd voorrang krijgen.
En wat mij daarbij ergert, is dat de Surinaamse partner soms liever zijn mond houdt dan zijn familie op haar gedrag aanspreekt.
In je eigen huis heb je blijkbaar weinig te vertellen
Neem de Nederlandse partner die familie op bezoek krijgt en ineens rekening moet houden met allerlei verwachtingen.
Er moet worden gekookt, boodschappen moeten worden gehaald en bestaande afspraken kunnen kennelijk wel wachten.
Vervolgens is er commentaar op het eten, de temperatuur in huis of de manier waarop het huishouden wordt geregeld.
En ondertussen wordt er soms zonder overleg aan spullen gezeten.
Maar probeer daar eens iets van te zeggen. Dan ben jij ineens moeilijk, gierig of respectloos.
Dat vind ik nogal brutaal. Je bent welkom om voor iedereen te zorgen, maar zodra je grenzen stelt, wordt je karakter ter discussie gesteld.
De Surinaamse partner wil vooral geen ruzie
Wat ik uit zulke situaties misschien nog het vervelendst vind, is de houding van de partner.
Die is vaak al jarenlang gewend aan bepaalde familiegewoonten en wil de vrede bewaren.
Dus krijgt de Nederlandse geliefde te horen dat hij of zij het maar moet laten gaan.
Ik vraag me dan af: zou diezelfde Surinamer het accepteren wanneer zijn Nederlandse schoonfamilie zich zo gedroeg?
Daar komt bij dat persoonlijke zaken soms binnen de familie worden doorverteld. Vervolgens wordt iemand die minder vertelt verweten afstandelijk te zijn.
Zelfs na de geboorte van een kind kunnen verwachtingen over bezoek en familiebetrokkenheid botsen met de behoefte aan rust.
Een goede relatie hoeft geen familieruzie te worden
Natuurlijk zijn er genoeg Surinaamse families waarin partners juist liefdevol worden opgenomen. Mijn kritiek betreft de situaties waarin betrokkenheid verandert in bemoeizucht.
Ik vind vooral dat iemand zijn Nederlandse geliefde niet voortdurend de rekening moet laten betalen voor het vermijden van conflicten met de eigen familie.
Want zodra de schoonfamilie weer vertrokken is, zit het stel soms nog dagen met de irritaties.
En op een gegeven moment verdwijnt bij die Nederlandse partner de behoefte om iedereen tevreden te houden.
Dan kan minder contact met bepaalde familieleden werkelijk opluchten.
Misschien zouden sommige Surinaamse partners zich daarom eerder moeten afvragen wie ze eigenlijk proberen tevreden te houden: hun familie of de persoon met wie ze samenleven.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
