Kennissen die regelmatig tussen Suriname en Nederland vliegen, vertellen mij soms hoe zij die lange vlucht werkelijk ervaren.
En eerlijk gezegd klinkt het bepaald niet als een comfortabele reis voor hen. Het klinkt eerder als een vorm van vrijwillige ontbering waarvoor je bovendien flink moet betalen.
Negen uur lang zit je opgesloten in een vliegend stuk metaal, ergens hoog boven de Atlantische Oceaan.
Honderden mensen zitten dicht op elkaar gepakt. Mensen die je niet kent en van wie je ook niet weet of ze die ochtend uitgebreid hebben gedoucht. Je deelt urenlang dezelfde beperkte hoeveelheid lucht met iedereen om je heen.
Voor mensen met een groter lichaam kan het helemaal een beproeving zijn. De stoelen voelen klein, de beenruimte beperkt en je zit praktisch tegen je buurman aan. Even lekker verzitten is er nauwelijks bij.
De klok lijkt stil te staan
Dan begint het wachten.
Je kijkt op je horloge. Nog zeven uur en twintig minuten. Je kijkt een tijdje later opnieuw. Nog zes uur en vijftig minuten. Je kijkt nog eens.
Hoe kan het dat de tijd tijdens een vlucht soms zo tergend langzaam voorbijgaat?
Je probeert een film te kijken, muziek te luisteren of wat te slapen. Maar naast je zit iemand die voortdurend beweegt.
Achter je trapt een kind tegen je stoel. Voor je gaat de rugleuning naar achteren. Even later moet je naar het toilet, maar daar staat alweer een rij.
En ondertussen kun je nergens heen.
De prijs van het verlangen
Wat mij misschien nog het meest opvalt, is dat mensen dit allemaal accepteren omdat er aan het einde iets belangrijks wacht.
Familie, werk, vakantie, een nieuw leven of simpelweg het weerzien met iemand die zij enorm missen.
Maar laten we eerlijk zijn. Die negen uur zijn niet voor iedereen een ontspannen begin of einde van een reis.
Het is lang zitten, weinig ruimte, wachten, slapen in een onmogelijke houding, eten wanneer het wordt aangeboden en voortdurend beseffen dat je nog uren moet.
En toch stappen we daarna gewoon weer in. Want zodra je eindelijk landt, vergeet je een groot deel van die ontbering zodra de deuren opengaan.
Tot je voor de terugvlucht opnieuw naar dat vliegtuig moet.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
