Het is anno 2026 ronduit beschamend dat buspassagiers in Suriname bij temperaturen van 37 graden Celsius en soms hoger nog steeds worden vervoerd alsof comfort een overbodige luxe is.
Mensen die rond 15.00 uur na een lange werkdag naar huis willen vertellen mij dat een busrit tijdens de heetste maanden voor hen verandert in een ware uitputtingsslag.
En dan hebben we het niet over een incidenteel ongemak, maar over een situatie die zich structureel voordoet.
Opgepropt wachten, daarna zweten
Het wordt volgens passagiers helemaal ellendig wanneer een bus eerst enige tijd moet wachten totdat er voldoende mensen zijn ingestapt. De bus staat daar, de warmte bouwt zich op en ondertussen zitten passagiers opeengepakt te wachten.
Wie denkt dat het daarna beter wordt, komt bedrogen uit. De bus vertrekt, maar de hitte blijft. Daar komt nog de geur van transpiratie bij wanneer tientallen mensen dicht op elkaar zitten.
Na een volledige werkdag in de Surinaamse hitte is dat voor veel passagiers bepaald geen aangename manier om thuis te komen.
Ik vraag mij werkelijk af hoeveel ongemak een persoon nog moet accepteren voordat wij zeggen dat het openbaar vervoer simpelweg niet goed genoeg is.
Zonder airco geen modern openbaar vervoer
We kunnen blijven praten over files, verkeersdrukte en de noodzaak om mensen uit hun auto te krijgen. Maar zolang het openbaar vervoer mensen onder erbarmelijke omstandigheden vervoert, moeten we niet verbaasd zijn dat veel Surinamers liever zelf achter het stuur kruipen.
Airconditioning in passagiersbussen moet daarom wat mij betreft geen luxevoorziening meer zijn, maar een minimale kwaliteitsnorm.
De overheid zou daar serieus werk van moeten maken bij nieuwe vergunningen en de geleidelijke vervanging van oudere bussen.
Wie openbaar vervoer aantrekkelijk wil maken, moet passagiers iets bieden waarvoor zij vrijwillig hun auto laten staan.
Een bus hoeft geen limousine te zijn. Maar iemand die na een lange werkdag naar huis wil hoeft niet eerst te worden “gekookt” voordat hij of zijn de bestemming bereikt.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
