Wie door Paramaribo en de omliggende woongebieden loopt, krijgt niet bepaald de indruk dat onze stad de komende jaren aantrekkelijker wordt voor voetgangers. Integendeel.
In wijken als Tourtonne 5 en 6 en Maretraite 5 en 6, maar ook op veel andere plekken, worden voetgangers regelmatig gedwongen om gebruik te maken van de rijbaan.
Daar rijden ondertussen auto’s, vrachtwagens, motorfietsen, E- bikes, bromfietsers en fietsers. De voetganger moet zich daar maar tussen zien te redden.
Dat is geen detail, maar een serieus probleem.
Lopen wordt een gevaarlijke onderneming
Een stad die nauwelijks veilige en goed onderhouden voetpaden heeft ontmoedigt mensen om te lopen.
Wie dagelijks boodschappen wil doen, naar een winkel wil wandelen of simpelweg beweging wil krijgen, wordt geconfronteerd met een infrastructuur die vooral lijkt te zijn ontworpen voor gemotoriseerd verkeer.
Voor ouderen, kinderen en mensen die minder mobiel zijn, is de situatie nog problematischer. Zij hebben minder mogelijkheden om plotseling uit te wijken wanneer een auto of bromfiets gevaarlijk dichtbij komt.
Daar komt bij dat lopen langs een drukke weg niet alleen onveilig is. Het maakt wandelen onaangenaam, stressvol en soms ronduit angstaanjagend.
Een stad hoort ook van voetgangers te zijn
Wat mij vooral opvalt, is dat bij de ontwikkeling van veel woongebieden nauwelijks lijkt te zijn nagedacht over de voetganger. Alsof iedereen automatisch over een auto beschikt.
Dat is een verkeerde gedachte.
Een moderne stad hoort niet uitsluitend rekening te houden met auto’s. Ook de mens die gewoon wil lopen, hoort ruimte en bescherming te krijgen.
Zonder een fundamentele verandering in onze stedelijke planning zie ik daarom weinig reden voor optimisme. Als wij niets veranderen, blijft de voetganger in Paramaribo degene die zich moet aanpassen aan het verkeer.
En dat zou eigenlijk precies andersom moeten zijn.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
