Een vakbond heeft één belangrijke taak: opkomen voor de belangen van de werkende mens. Maar dat betekent niet alleen onderhandelen achter gesloten deuren met de regering.
Het betekent óók dat je na die gesprekken teruggaat naar je achterban en duidelijk uitlegt: dit hebben wij gevraagd, dit heeft de regering aangeboden, dit hebben wij bereikt en hierover gaan wij nog verder onderhandelen.
Vraagtekens
En juist daar begint bij mij de vraagtekens.
De afgelopen jaren lijkt het steeds vaker alsof de gewone werknemer pas achteraf hoort wat er aan de onderhandelingstafel is besproken.
Sommige vakbondsleiders verschijnen in de media en geven uitleg, maar anderen blijven opvallend stil. En dat is niet hoe een gezonde vakbond hoort te functioneren.
Neem de recente 15% salarisverhoging voor ambtenaren en gelijkgestelden.
De vraag die blijft hangen
De vraag die bij mij blijft hangen is:
Waar is de duidelijke terugkoppeling naar de mensen namens wie deze vakbonden aan tafel zitten?
Wat was precies de inzet van de vakbonden?
Wat heeft men gevraagd?
Wat heeft de regering geweigerd?
Wat heeft men wél binnengehaald?
En vooral: waarom is er geen brede vergadering met de achterban waarin dit allemaal open en eerlijk wordt uitgelegd?
Vakbond geen politieke partij
Een vakbond is geen politieke partij en een vakbondsleider is geen bestuurder die zelfstandig mag bepalen wat goed is voor duizenden werknemers zonder hen daarover behoorlijk te informeren.
De achterban is niet slechts nodig wanneer er een staking, protest of actie georganiseerd moet worden.
De achterban moet ook worden gehoord wanneer er een resultaat op tafel ligt.
Want als werknemers jarenlang hun contributie betalen, mogen zij op zijn minst transparantie verwachten. Zij hebben recht op informatie over de onderhandelingen die rechtstreeks invloed hebben op hun inkomen, arbeidsvoorwaarden en toekomst.
Worden wij nog daadwerkelijk vertegenwoordigd?
Daarom moeten we ons als werkende klasse misschien ook een ongemakkelijke vraag durven stellen:
Worden wij nog daadwerkelijk vertegenwoordigd, of worden wij steeds vaker alleen gebruikt als machtsmiddel wanneer vakbondsleiders hun positie aan de onderhandelingstafel moeten versterken?
Dat is geen beschuldiging aan het adres van iedere vakbondsleider. Er zijn ongetwijfeld leiders die zich daadwerkelijk inzetten voor hun leden. Maar transparantie is de beste manier om wantrouwen weg te nemen.
Als er niets te verbergen valt, waarom dan niet gewoon naar de achterban stappen?
Leg uit wat er is bereikt.
Leg uit wat niet is bereikt.
Leg uit wat de volgende stappen zijn.
En laat de werknemers zelf meepraten over de koers.
Want uiteindelijk gaat het niet om de vakbondsleider.
Het gaat om de werknemer.
En een vakbond die de achterban vergeet zodra de deuren van de onderhandelingstafel sluiten, loopt het risico precies datgene kwijt te raken waarvoor hij ooit is opgericht: het vertrouwen van de werkende klasse.
De werkende mens verdient geen mooie verklaringen achteraf. Hij verdient inspraak, transparantie en vertegenwoordiging.
Guillermo Feller
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
