Ik moest even glimlachen toen ik Shashi Roopram maandagavond bij Nieuws van de Dag hoorde pleiten voor het Wilhelmus in de bioscoop.
Roopram was in India geweest en zag daar hoe voor een film het volkslied werd gespeeld.
Zijn conclusie: Nederland zou dat ook moeten doen. Volgens hem kan het bijdragen aan respect, gemeenschapsgevoel en het leren van Nederlandse normen en waarden.
Mijn eerste gedachte was: Shashi, hiervoor hoefde je helemaal niet naar India.
In Suriname kennen we dit allang
Wie in Suriname naar school is geweest, kent de vlaggenparade. Op verschillende scholen begint de dag met het hijsen van de Surinaamse vlag en het zingen van God zij met ons Suriname.
Bij de Nassy Brouwer School in Paramaribo staat de vlaggenparade zelfs als verplicht onderdeel van de schooldag vermeld.
Wat Roopram in Nederland wil introduceren, voelt voor veel Surinamers dus opvallend vertrouwd.
Toch zit mij iets anders dwars.
Nederlandser dan de Nederlanders
Ik zie bij sommige Surinaams-Nederlandse opiniemakers een sterke behoefte om Nederland, zijn gezag en zijn nationale identiteit te verdedigen.
Soms zelfs nadrukkelijker dan Nederlanders zonder migratieachtergrond dat zelf doen.
Roopram is van Surinaams-Hindostaanse afkomst, maar Nederland is natuurlijk óók zijn land. Hij groeide er op. Niemand hoeft zijn Nederlanderschap ter discussie te stellen.
Juist daarom vind ik die bewijsdrang interessant.
Want uit de peiling die Nieuws van de Dag tijdens het gesprek toonde, bleek dat 55 procent de huidige waardering voor het Wilhelmus voldoende vindt.
Slechts 35 procent wil meer waardering. Roopram probeert Nederlanders dus eigenlijk enthousiaster te maken over hun eigen volkslied.
Vergeet Suriname niet
Van Nederland houden is prima. Alleen hoop ik dat Surinamers in Nederland niet gaan geloven dat volledige integratie betekent dat je alles wat Nederlands is harder moet verdedigen dan de Nederlander zelf.
We mogen best iets anders meenemen naar Nederland.
Misschien mag hij Nederland af en toe ook vertellen hoe wij het in Suriname doen.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
