Soms stuit je op cijfers die je twee keer moet controleren. Niet omdat ze onjuist lijken, maar omdat ze niet passen bij wat je intuïtief verwacht.
Neem een MRI-scan van het onderbeen zonder contrast.
In het Academisch Ziekenhuis in Paramaribo betaalt een patiënt die de scan zelf moet bekostigen ruim SRD 10.000. Bij een wisselkoers van SRD 43 voor één euro komt dat neer op ongeveer €233.
In Nederland blijkt de goedkoopste publiek beschikbare prijs voor een vergelijkbare MRI €287,81 te bedragen. Het verschil? Nog geen €55.
Opvallend is bovendien dat deze prijs wordt gehanteerd door een gerenommeerde Nederlandse MRI-kliniek met vestigingen in onder meer Utrecht, Amersfoort, Leiden, Den Haag, Rotterdam, Dordrecht, Eindhoven en Tilburg.
Hoe is dat mogelijk?
Juist dát maakt deze vergelijking zo opmerkelijk.
Nederland behoort tot de duurste landen van Europa als het gaat om lonen, energie, vastgoed en personeelskosten.
MRI-scanners kosten miljoenen euro’s, vragen gespecialiseerd personeel en intensief onderhoud. Je zou daarom verwachten dat een MRI in Nederland veel duurder is dan in Suriname.
Toch blijkt het prijsverschil verrassend klein.
Dat roept logische vragen op. Werken Nederlandse MRI-centra efficiënter doordat zij veel meer onderzoeken uitvoeren?
Drukken concurrentie en schaalgrootte de prijs? Of zijn de kosten in Suriname juist relatief hoog door een kleinere markt, dure import van medische apparatuur, onderhoud, reserveonderdelen en een beperkt aantal scans per jaar?
Een discussie die gevoerd moet worden
Het is verleidelijk om direct een conclusie te trekken, maar daarvoor ontbreken de cijfers. Wel staat één ding vast. Deze prijsvergelijking verdient een serieuze analyse.
Want als een particulier betaalde MRI in Suriname slechts vijf tientjes in euro’s goedkoper is dan in Nederland, dan is het de moeite waard om te onderzoeken waar de kosten precies ontstaan.
Transparantie over zorgprijzen is geen luxe, maar een voorwaarde voor een goed functionerend zorgstelsel.
Misschien blijkt uiteindelijk dat er een logische verklaring is. Maar zolang die verklaring ontbreekt, blijft één vraag overeind: waarom betaalt een Surinaamse patiënt voor een MRI bijna hetzelfde als iemand in Nederland?
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
