De voorzitter van Stichting Wan Okasi, Aniel Koendjbiharie, heeft in een uitgebreide verklaring opnieuw aandacht gevraagd voor de structurele tekortkomingen binnen het zorg- en schoolvervoer in Suriname.
Aanleiding is een recent incident in een schoolbus waarbij een minderjarige met autisme slachtoffer werd van grensoverschrijdend gedrag, vastgelegd door medeleerlingen.
Volgens Koendjbiharie is de maatschappelijke verontwaardiging begrijpelijk, maar niet nieuw. Hij stelt dat er al jaren wordt gewaarschuwd voor onveilige situaties binnen het vervoerssysteem voor kinderen en andere kwetsbare groepen, zonder dat daar structurele beleidsmaatregelen tegenover zijn gekomen.
Herhaalde signalen over onveilige vervoerssituaties
Koendjbiharie wijst erop dat kinderen in veel gevallen in overvolle bussen worden vervoerd, vaak zonder voldoende begeleiding of toezicht.
Hij stelt dat dit al langere tijd bekend is bij betrokken instanties en beleidsmakers, maar dat concrete hervormingen zijn uitgebleven.
De situatie wordt volgens hem gekenmerkt door een gebrek aan structurele controle, waardoor kwetsbare kinderen afhankelijk blijven van een systeem dat onvoldoende is ingericht op hun bescherming.
Gebrek aan regulering en toezicht in zorgvervoer
Een belangrijk knelpunt is volgens de voorzitter het ontbreken van een duidelijk en afdwingbaar nationaal beleid voor zorg- en schoolvervoer.
Hierdoor kunnen vervoerders zonder uniforme opleidingseisen, vergunningen of kwaliteitscontroles actief zijn binnen een sector die juist hoge veiligheidseisen zou moeten kennen.
Daarnaast ontbreekt volgens hem structurele monitoring op naleving van basisveiligheidsnormen, zoals begeleiding in de bus, training van personeel en technische controlemechanismen.
Kwetsbare groepen structureel onderbelicht
Koendjbiharie stelt dat organisaties die werken met personen met een beperking vaak zelf noodoplossingen moeten ontwikkelen om veiligheid te garanderen.
Hij verwijst daarbij naar initiatieven waarbij onder andere begeleiders worden ingezet in bussen en interne veiligheidsprotocollen worden opgesteld, zonder structurele overheidsfinanciering of ondersteuning.
Volgens hem is er sprake van een langdurige onderinvestering in voorzieningen voor kwetsbare groepen, waardoor de uitvoering van zorgvervoer grotendeels afhankelijk is van private inzet en beperkte middelen.
Oproep tot beleid, handhaving en verantwoordelijkheid
De voorzitter van Wan Okasi roept op tot de invoering van een wettelijk kader voor zorg- en schoolvervoer, inclusief duidelijke eisen voor vergunningverlening, training, toezicht en handhaving.
Hij benadrukt dat incidentele verontwaardiging na gebeurtenissen niet voldoende is om structurele veiligheid te garanderen.
Volgens Koendjbiharie is het noodzakelijk dat overheid en relevante instanties niet alleen reageren op incidenten, maar proactief beleid ontwikkelen om herhaling te voorkomen.
Koendjbiharie stelt dat de huidige situatie niet kan worden gezien als een geïsoleerd incident, maar als het resultaat van jarenlang uitblijvend beleid en onvoldoende structurele aandacht voor kwetsbare groepen.
Hij benadrukt dat verantwoordelijkheid niet alleen ligt bij individuele daders, maar ook bij het systeem dat toezicht en bescherming onvoldoende heeft georganiseerd.
