Moederdag is in Suriname meer dan een symbolische feestdag. In een samenleving waar economische onzekerheid al tientallen jaren het dagelijks leven bepaalt, is de moeder vaak de werkelijke manager van het gezin.
Zij is degene die het huishouden financieel overeind houdt, prijzen vergelijkt op de markt, schulden probeert te voorkomen en ondertussen ook nog stabiliteit en rust binnen het gezin bewaart.
De Surinaamse moeder functioneert al jaren als huishoudeconoom in een land waar de economie voortdurend onder druk staat. Terwijl politici debatteren over coalities, posten en macht, zijn het moeders die thuis de gevolgen van inflatie, valutacrisis en armoede moeten opvangen.
Zij bepalen welke rekening eerst betaald wordt, welk kind nieuwe schoolspullen krijgt en hoe er ondanks stijgende prijzen toch eten op tafel blijft staan.
De Surinaamse moeder draagt het land al decennia
Juist daarom leefde er bij veel Surinamers oprechte hoop toen Jennifer Geerlings-Simons president werd. Voor het eerst kreeg Suriname een vrouwelijke president.
Veel burgers verwachtten dat een vrouwelijk leiderschap misschien meer discipline, meer verantwoordelijkheidsgevoel en meer morele correctie zou brengen in een land dat al decennialang gebukt gaat onder politieke verspilling en economisch wanbeheer.
Vandaag groeit echter een harde en pijnlijke conclusie binnen de samenleving: ook “moeder van de natie” Simons lijkt het nationale huishouden niet op orde te krijgen.
Het nationale huishouden blijft ontsporen
De teleurstelling komt niet voort uit emotie alleen. Zij wordt gevoed door de harde economische realiteit waarmee burgers dagelijks worden geconfronteerd. Er wordt nog steeds meer geleend. Structurele hervormingen blijven uit. Van echte economische zelfvoorzienendheid is nauwelijks sprake.
Suriname importeert nog steeds een groot deel van de producten die het zelf zou moeten kunnen produceren. De landbouwsector blijft zwak georganiseerd en onvoldoende gemoderniseerd.
De economie blijft afhankelijk van import en grondstoffen terwijl de wereldwijde economische omstandigheden juist steeds gevaarlijker worden.
Het geld wordt nog steeds niet goed besteed
De Ghetto blijft de Ghetto. Ghetto mama blijft pinaren. Op Vaderdag praat ik weer over Ghetto Papa.
SLM blijft falen, failliet. Grassalco waar goud verdwenen was, men hoort er niets meer over. De weelde waarin Bouterse leefde, niet in de Ghetto, nooit een dag gewerkt maar wel geweldige huizen en luxe, niemand praat erover, en zo nog meer. Dit geldt overigens ook voor alle andere politici. Verleden en heden.
Zo blijft de SLM en alle staatsbedrijven nationale symbolen van bestuurlijk falen. Ondanks jaren van politieke beloftes, herstructureringen en reddingspogingen blijft de nationale luchtvaartmaatschappij financieel instabiel en afhankelijk van politieke besluitvorming.
Voor veel burgers symboliseert de SLM precies wat er fundamenteel misgaat in Suriname: te veel politiek, te weinig discipline en nauwelijks structurele visie.
Ondertussen blijft armoede zichtbaar in grote delen van het land. De dagelijkse kosten van levensonderhoud blijven stijgen terwijl koopkracht achteruitgaat. Voor veel gezinnen is economische onzekerheid geen tijdelijk probleem meer, maar een permanente levensrealiteit geworden.
Het gevaar van cost push inflatie wordt onderschat
Wat deze situatie nog ernstiger maakt, is dat Suriname zich mogelijk aan de vooravond bevindt van een nieuwe inflatiegolf. De internationale ontwikkelingen wijzen daar steeds nadrukkelijker op.
De geopolitieke spanningen in het Midden-Oosten blijven de olieprijzen onder druk zetten. Hogere olieprijzen leiden wereldwijd tot stijgende transportkosten, duurdere productieprocessen en hogere importprijzen.
Voor een land als Suriname, dat sterk afhankelijk is van ingevoerde goederen, vormt dat een direct gevaar.
Dit type inflatie — cost push inflatie — is bijzonder verraderlijk. Zij ontstaat niet omdat mensen meer consumeren, maar omdat de kosten van productie en import stijgen.
Daardoor worden basisproducten automatisch duurder, ongeacht het inkomen van burgers. Juist op dit moment had de regering-Simons agressief moeten inzetten op voedselzekerheid, lokale productie, landbouwontwikkeling en financiële discipline.
Het land had voorbereid moeten worden op een mogelijk langdurige periode van internationale prijsdruk. Maar dat gebeurt onvoldoende. In plaats daarvan ziet de bevolking opnieuw een overheid die vooral bezig lijkt met politieke accommodaties, interne machtsverhoudingen en het tevreden houden van coalitiepartners.
De oude politieke reflexen zijn terug
Dat is precies waar de grootste teleurstelling zit. Veel Surinamers hadden gehoopt dat Simons zou breken met de politieke cultuur die het land al decennia verlamt.
Men verwachtte dat zij harder zou optreden tegen vriendjespolitiek en politieke verspilling. Maar steeds meer burgers krijgen het gevoel dat ook deze regering gevangen raakt in exact hetzelfde systeem als haar voorgangers.
De oude reflexen zijn teruggekeerd. Vrienden en loyalisten worden opnieuw geaccommodeerd. Politieke structuren blijven onaangetast. Dezelfde partijen domineren opnieuw het bestuur. Dezelfde politieke logica van compromissen, gunsten en coalitiebeheer blijft centraal staan. Daardoor groeit onder burgers het gevoel dat er fundamenteel weinig veranderd is.
Steeds vaker hoor je daarom op straat dezelfde cynische vergelijking terugkomen: “Chan 2 regeert nu, alleen zonder snor en in vrouwelijke vorm.”
Die uitspraak is hard, maar weerspiegelt een groeiende frustratie binnen de samenleving. Wat mensen daarmee bedoelen, is dat de stijl misschien veranderd is, maar het systeem hetzelfde blijft functioneren.
Het morele verval van Suriname
De crisis van Suriname is bovendien niet alleen economisch. Zij is ook moreel en sociaal. Het land kampt al jaren met toenemende sociale ontwrichting. Soa’s en geslachtsziekten vormen een groeiend maatschappelijk probleem. Het vertrouwen in instituties neemt af.
Jongeren raken steeds meer vervreemd van het idee dat hard werken automatisch leidt tot vooruitgang. Veel burgers geloven niet langer dat competentie bepalend is voor succes, maar politieke connecties en toegang tot netwerken.
Zelfs voedselveiligheid is een bron van wantrouwen geworden. Burgers spreken steeds vaker over vergiftigde groenten, pesticiden en vervuilde landbouwproducten.
Dat klinkt misschien symbolisch, maar het weerspiegelt een dieper gevoel binnen de samenleving: het idee dat Suriname langzaam van binnenuit wordt aangetast. Die aantasting is het resultaat van vijftig jaar politiek wanbeleid.
Een groot deel daarvan staat direct of indirect in verbinding met de politieke cultuur die ontstond tijdens de militaire periode en later werd voortgezet door de NDP als politieke machtsstructuur.
Juist daarom waren de verwachtingen rond Simons zo hoog. Veel mensen dachten dat zij als ervaren politica én vrouwelijk leider een correctie zou vormen op die geschiedenis.
Vandaag groeit echter de angst dat ook zij zichzelf en haar partij heeft overschat, terwijl zij tegelijkertijd de ernst van de Surinaamse situatie onderschat.
De gewone moeder betaalt opnieuw de prijs
Het tragische is dat de gevolgen van dit falend bestuur uiteindelijk niet worden gedragen door de politieke elite zelf, maar opnieuw door de gewone Surinaamse moeder. Niet de minister moet kiezen tussen boodschappen en schoolgeld.
Niet de partijtop moet berekenen hoe de maand financieel overleefd wordt. Niet de politieke vrienden van het systeem moeten uitleggen aan hun kinderen waarom emigratie steeds aantrekkelijker lijkt dan blijven. Dat moet de gewone moeder doen.
Zij blijft degene die iedere dag probeert waardigheid en stabiliteit te bewaren in een samenleving die economisch en moreel onder druk staat.
Daarom voelt deze Moederdag zo confronterend. Want terwijl de gewone Surinaamse moeder dagelijks discipline, verantwoordelijkheid en opofferingsgezindheid toont, lijkt moeder van de natie Simons er niet in te slagen om het nationale huishouden onder controle te krijgen.
Conclusie
Suriname heeft niet alleen behoefte aan symbolisch leiderschap, maar aan bestuurlijke discipline en structurele hervorming.
De economie vraagt om harde keuzes, voorbereiding op internationale inflatiedruk en een serieuze strategie richting zelfvoorzienendheid. In plaats daarvan ziet het volk opnieuw een regering die steeds meer kenmerken begint te vertonen van het oude politieke model dat Suriname juist had moeten achterlaten.
De teleurstelling in President Simons komt daarom niet voort uit ongeduld, maar uit herkenning. Burgers herkennen opnieuw dezelfde patronen die eerdere regeringen hebben vernietigd.
En precies daarin schuilt het grootste gevaar. Want een land kan niet vijftig jaar hetzelfde politieke systeem blijven herhalen en verwachten dat de uitkomst ineens anders zal zijn.
Alle moeders zijn goede moeders, ook Moeder van de Natie Suriname is een goede moeder. Want ook zij doet wat ze kan, met alleen maar labaria’s om je heen, overschat je jezelf altijd in de Surinaamse politiek en onderschat je de gif van de mensen om je heen.
Dus je doet je best om je kroost te beschermen maar het lijk ook Simons niet te lukken want het krioelt van de Labaria’s in de Surinaamse politiek. Daarom zit de Picolet liever in een kooi gedisciplineerd te fluiten want daar denkt hij veilig te zijn.
Fijne moederdag!
Dr. Ashwin Ramcharan
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via info@gfcnieuws.com of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
